ابو مسلم گويد : چنانچه خدا تو را ترحّم نموده و عطا كرد و تو عيالمند و بىمال بودى ، پس بسائلت ترحم كن و چيزى به او بده . جبائى گويد : مقصود تمام مكلّفين است گرچه خطاب به پيغمبر « ص » است ، و بگفتهء حسن مقصود از سائل طالب علم و طلّاب علومند و آن متّصل بقول خدا وَ وَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدى است ، يعنى بياموز هر كس كه از تو سؤال علم مىكند چنانچه خداوند تو را تعليم شرايع نمود و تو به آن عالم نبودى . ( وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ) يعنى نعمتهاى خدا را ياد كن و اظهار نما و آن را بازگو كن ، و در حديث است كه كسى كه مردم را سپاس نگويد خدا را سپاس نگفته و كسى كه شكر كم و اندك را بجا نياورد ، شكر زياد را هم نكرده است و بازگو كردن و حديث گفتن نعمت خدا شكر است و ترك آن كفر و ناسپاسى . و بگفتهء كلبى اراده كرده از اين نعمت قرآن را كه گويد و قرآن بزرگ ترين نعمتى بود كه خدا بر او انعام فرمود ، پس امر كرد او را كه آن را قرائت كند و بگفتهء مجاهد مقصود از آن نعمت مقام نبوّت و رسالت است كه پروردگارت تو را عطا نمود ، و زجاج هم همين را اختيار كرده و گويد : يعنى ابلاغ رسالت نما و نبوّتى را كه خدا به تو داده است بازگو كن و آن بزرگترين نعمتها است ، و گفته‌اند يعنى شكر كن براى آنچه ياد شد در اين سوره از نعمتهاى خدايى بر تو ، حضرت صادق عليه السلام فرمود يعنى بازگو

--> ( گذشته شهيد از دنيا رفت آيا اين يتيم نوازى عمر است ، داورى با اهل انصاف از اهل ايمان و و جدان . ( مترجم )