ترجمه آيات : بنام خداوند بخشاينده مهربان ( 1 ) سوگند بخورشيد و پرتوش ( 2 ) سوگند به ماه آن گه كه از پى آفتاب رود ( 3 ) سوگند به روز آن گه كه پديد آرد مهر را ( 4 ) سوگند به شب آن گه كه بپوشاند خورشيد را ( 5 ) سوگند به آسمان و آنكه بنا كرده است آن را ( 6 ) سوگند به زمين و آنكه بگسترده است آن را ( 7 ) سوگند بنفس آدمى و آنكه عدالت به كار برده است در آفرينش وى ( 8 ) پس الهام كرده است به دو ناپاكى آن را و پرهيزكاريش را ( 9 ) قطعا رستگارست هر كه نفس خويش را پاكيزه كند ( 10 ) و حقّا بىبهره ماند و زيان كرد هر كه گم كرد نفس خود را ( 11 ) تكذيب كردند . قبيله ثمود بسبب سركشى خود ( صالح را ) ( 12 ) آن دم كه برخاست بدبخت‌ترين قبيله ( قدار بن سالف ) ( 13 ) پس گفت بديشان فرستاده خدا واگذاريد شتر ماده خدا را و آشاميدنش را ( 14 ) پس تكذيبش كردند و پى كردند شتر را پس هلاكت را يكبارگى فرستاد بر ايشان پروردگارشان بسزاى گناهانشان ، و يكسان كرد عذاب را بر همه ( 15 ) و نترسد خدا از سرانجام آن هلاكت . قرائت : اهل مدينه و ابن عامر با فاء قرائت كرده‌اند ( فلا يخاف ) و همين طور است در قرآنهاى اهل مدينه و شام ، و از حضرت ابى عبد اللَّه صادق عليه السلام هم همين روايت شده ولى ديگران از قاريان با واو ( و لا يخاف ) خوانده و در قرآن‌هايشان با واو نوشته‌اند . دليل : ابو على گويد : و او ممكن است كه در محل حال باشد يعنى ، فسوّاها