از آنها هم سرنگون در آتش ميشوند ، و پيمودن آن بر مؤمن همانند ميان نماز عصر و مغرب است . سفيان بن عينيه گويد : هر چيزى كه خداوند سبحان آن را با لفظ ( وَ ما أَدْراكَ ) فرمود پس خداى تبارك و تعالى به آن خبر داده و هر چيزى كه ( وَ ما يُدْرِيكَ ) فرمود ، پس آن را خبر نداده است . و از براء بن عازب روايت شده كه يك مرد اعرابى نزد پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله آمد ، و گفت يا رسول اللَّه مرا تعليم فرما و بياموز عملى كه مرا داخل بهشت نمايد ، فرمود : اگر ( در حال احرام ) تقصير كردى و زنى را خطبه نمودى هر آينه متعرّض مسأله‌اى شدى بنده‌اى آزاد كن و برده‌اى را از قيد بردگى برهان ، گفت آيا اين دو يكى نيستند ؟ فرمود آزاد كردن بنده اينست كه تنها باشى بآزاد كردن آن رقبه و برده و فك الرقبه آنست كه كمك كنى در قيمت آن برده و صدقه بر خويشان ظالم و ستمكار بنفس خود يعنى ارحام گنهكار و اگر اينها نبودند پس طعام دادن بگرسنه و سيراب كردن تشنه و امر كن بمعروف و كارهاى نيك و نهى كن از منكر و كارهاى زشت و اگر چنانچه طاقت اين را ندارى ، پس زبان خود را حفظ كن مگر از خير و خوبى . عكرمه گويد : معناى فَكُّ رَقَبَةٍ اينست كه رقبه‌اى را بسبب توبه از گناه آزاد كند ، و بگفته جبائى مقصودش آزاد كردن نفس اوست از عقاب و عذاب آخرت بسبب طاعتها و عبادتها . ( أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ ) يا طعام دادن بمسكين محتاج