سپس خداوند سبحان راضى نشد كه حظّ و نصيبش را از قيام شب و نماز آن ترك كند . ( وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ ) يعنى ياد كن اسماء خداى تعالى را كه به آن خدا را عبادت ميكنى ( مانند يا اللَّه يا رحمان و يا رحيم ) ( قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى ) بگو خدا را بنام اللَّه و يا بنام الرّحمن بخوانيد هر كدام را بخوانيد كه براى او اسمهاى نيكوييست . بعضى گفته‌اند : در اوّل نمازت بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ بخوان كه از بركت قرائت و خواندن آن تو را به پروردگارت رسانيده و از ما سوى آن قطع ميسازد . و بعضى گفته‌اند : بعملت فقط قصد كن خدا را ( حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام در مناجاتش گويد : انت لا غيرك مرادى ) . فيض كاشانى گويد : باميد طاعت تو همه عمر زنده باشم * چه نباشد اين سعادت نه من و نه زندگى ندارم جز تو كسى را انت حسبى * نخواهم هيچكس را انت ، حسبى همى خواهم كه حيران تو باشم * نه بينم پيش و پس را انت حسبى نفس گر مىزند بى ياد تو فيض * نخواهم آن نفس را انت حسبى ( وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا ) ابن عباس و ديگران گويند : يعنى خالص كن خالص كردنى در دعا و عبادت عطاء گويد : منقطع شو بسوى او منقطع شدنى و آن اصل و ريشه بندگى است . شقيق گويد : توكّل كن بر او توكّل كردنى . ابن زيد گويد : فارغ كن خود را براى عبادت او و در حديث نهى از تبتّل آمده و مراد آن انقطاع از