از منبر پائين مىآمد براى نماز اقامه ميگفت سپس ابو بكر و عمر همچنين بودند تا زمانى كه عثمان متصدّى شد و مردم بسيار شدند و منازل دور شد اذانها را زياد كرد ، باذان اوّل در بام منزلش كه در بازار بود و به آن زوراء ميگفتند و براى عثمان در آنجا اذان گفته ميشد ، پس وقتى بر منبر مينشست مؤذّن او اذان ميگفت ، پس وقتى پائين مىآمد اقامه براى نماز ميگفت و اين را بر او عيب نگرفتند . فَاسْعَوْا إِلى ذِكْرِ اللَّهِ قتاده و ابن زيد و ضحاك گفتند : يعنى برويد با سرعت و شتاب بسوى نماز نه با سنگينى و تأنّى . زجاج گويد : يعنى پس برويد بسوى سعى چنان كه آن سرعت كردنست و عبد اللَّه بن مسعود قرائت نمود ( فامضوا الى ذكر اللَّه ) و از على بن ابى - طالب ( ع ) و عمر بن خطاب و ابى بن كعب و ابن عباس هم اينطور روايت شده و همين از حضرت ابى جعفر باقر و حضرت عبد اللَّه صادق ( ع ) روايت شده است ، ابن مسعود گويد : اگر من اسراع و سرعت را ميدانستم هر آينه چنان سرعت ميكردم كه ردايم از كتفم بيفتد . و حسن گويد : آن سعى و دويدن بر قدمها نيست و بتحقيق كه نهى شده كه براى نماز نيايند مگر با سكينه و وقار ، بلكه سعى بدلها و نيّت ، و خشوع است ، و بعضى گفته‌اند مقصود از ذكر اللَّه خطبه ايست كه متضمّن ذكر خدا و مواعظ است . وَ ذَرُوا الْبَيْعَ يعنى : خريد و فروش را واگذاريد . حسن گويد : هر معامله‌اى كه در آن نماز روز جمعه فوت مىشود ، زيرا آن بيع حرام است و جايز نيست و اينست آن چيزى كه ظاهر آيه حكم مىكند بعلّت ،