و بعضى گفته‌اند : قول خدا لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ يعنى : در فضل و سابقه در اسلام به جهت اينكه تابعين و مردمى كه پيامبر را درك نكرده و صحابه را درك كرده‌اند نميرسند به پايه و مرتبه سابقين از صحابه و نيكان مؤمنين وَ هُوَ الْعَزِيزُ يعنى اوست كه مغلوب نميشود . ( الْحَكِيمُ ) داناى در تمام كارهايش . ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ مقاتل گويد : يعنى نبوّت و پيامبرى كه خداوند مخصوص پيامبريش قرار داد . ( يُؤْتِيهِ ) يعنى : او را عطا مينمايد . مَنْ يَشاءُ بطبق آنچه ميداند از صلاح او براى بعثت و تحمّل او با رسالت را . وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ يعنى : صاحب منّت بزرگيست بر خلق خودش به بر انگيختن محمّد صلّى اللَّه عليه و آله . محمّد بن ابى عمير از هشام بن سالم در حديث مرفوع روايت كرده كه فقراء و مستمندان آمدند خدمت رسول خدا ( ص ) و گفتند اى رسول خدا بدرستى كه براى توانگرها امواليست كه آن را تصدّق ميدهند و ما نداريم چيزى كه تصدّق بدهيم و آنها استطاعت دارند كه حج كنند و براى ما نيست كه خانه خدا را زيارت كنيم و آنها دارند كه بنده در راه خدا آزاد كنند و ما قدرت مالى نداريم كه بنده آزاد كنيم ، پس پيامبر ( ص ) فرمود : كسى كه صد مرتبه اللَّه اكبر بگويد : بالاتر است از كسى كه بنده‌اى آزاد كند و كسى كه صد مرتبه سبحان اللَّه بگويد بالاتر است از آنكه صد سرباز سواره در راه خدا با زين و لجام بجهاد بفرستد ، و هر كه صد مرتبه لا إله الّا اللَّه بگويد بالا