و اين جملات به صورت معترضه - داخل پرانتز - بين ارشاد هود و سخنش به قومش قرار گرفته ، آن گاه خداوند به بيان سخن هود براى قومش پرداخته مى - فرمايد : « إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ » و تقدير كلام اين است : ( اذ انذر قومه بالأحقاف فقال انّى أخاف عليكم . . . ) آن گاه آنچه را كه قومش در پاسخ او گفته بودند نقل مىكند كه : « قالُوا أَ جِئْتَنا » يعنى : اى هود آيا نزد ما آمده‌اى « لِتَأْفِكَنا » تا ما را روىگردان ساخته منصرف كنى « عَنْ آلِهَتِنا » از پرستش خدايانمان ؟ ! « فَأْتِنا بِما تَعِدُنا » آنچه كه از عذاب به ما وعده مىدهى بر سر ما فرود آر « إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ » اگر تو راست مىگويى و عذاب بر ما نازل خواهد شد . « قالَ » هود گفت : « إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ » اين خداوند است كه مىداند چه هنگام عذاب بر شما نازل خواهد شد نه من . « وَ أُبَلِّغُكُمْ ما أُرْسِلْتُ بِهِ » و من تنها رسول هستم ، و آنچه را كه مأموريّت تبليغ آن را دارم براى شما بيان مىكنم . « وَ لكِنِّي أَراكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ » ولى من شما را مردمى نادان مىبينم ، چون نسبت به آنچه كه خير و مصلحت شما و نجاتتان در آن است پاسخ مثبت نمىدهيد . و بر عكس عجولانه خواستار عذابى هستيد كه موجب هلاكت و نابودى شما خواهد شد و اين عمل را انجام نمىدهد مگر آن كس كه نسبت به منافع و مضرّات خويشتن نادان است . « فَلَمَّا رَأَوْهُ » يعنى : پس از آنكه آنچه را وعده داده شده بودند ديدند ،