اعراب : كَيْفَ يُبْدِئُ اللَّهُ الْخَلْقَ : « كيف » در محل نصب است حال براى « اللَّه » و تقدير كلام « أ مبدعاً يبدئ اللَّه الخلق ام لا » آيا از روى ابتكار و بدون سابقه خداوند خلق را آفريده است يا خير ؟ و ممكن است « كيف » حال براى « الخلق » باشد و در تقدير چنين است « أ مبدعاً يبدئ اللَّه الخلق ام لا ؟ ثم يعيده أم لا » آيا در حالت ابتكار خداوند خلق را مىآفريند يا خير ؟ و سپس بسوى او باز مىگردند يا خير ؟ و ممكن است « كيف » بجاى مصدر بوده و تقدير كلام « أى ابداء يبدئ » مىباشد يعنى چگونه پديد مىآورد خداوند ، و نظير آن در قرآن مجيد كه به معناى مصدرى آمده باشد « كيف بدأ الخلق » است يعنى چگونه خداوند آغاز خلقت نمود . النشأة : مفعول فعل محذوف « ينشأ » بوده و منصوب است . مقصود : بدنبال آيات قبل خداوند چنين فرمود : وَ إِبْراهِيمَ : و فرستاديم ابراهيم را به منظور رسالت و رسانيدن پيامهاى خداوند جهانيان . إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ : زمانى كه ابراهيم گفت بقوم خود كه از خداوند جهان پيروى كنيد و تنها از او بترسيد دستوراتش را عمل نموده و از معصيت و نافرمانيش دورى گزينيد . ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ : اين پرهيزگارى ( يعنى عمل بدستورات خدا و دورى از گناهان ) براى شما بهترين چيز خواهد بود . إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ : اگر آگاهى داشته و با ( خرد ) آنچه را كه خير بوده از بديها امتياز دهيد . إِنَّما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثاناً : همانا عبادت و بنده‌گى ميكنيد بت‌هايى را كه از سنگ تراشيده ولى ( بدانيد ) ضرر يا نفعى از آنها ساخته نيست ، و « ما » در اينجا از نظر ادبيات عرب « كافه » محسوب است .