را به بهشت ببريد . آن گاه كسانى كه در جهنم مىمانند مىگويند : ما را شفاعت كننده‌اى و خويشاوند مهربانى نيست . عياشى از امام صادق ( ع ) روايت كرده است كه فرمود : به خدا ، شيعيان خود را شفاعت مىكنيم . به خدا شيعيان خود را شفاعت مىكنيم . تا آنجا كه مردم ميگويند : ما را شفاعت كننده‌اى و خويشاوندى مهربان نيست . كاش به دنيا بر ميگشتيم تا از مؤمنان مىشديم . در روايت ديگر بجاى مردم « دشمن ما » دارد . ابان بن تغلب ميگويد : مؤمن در روز قيامت خانوادهء خود را شفاعت مىكند تا اينكه خدمتكارش باقى مىماند و در حالى كه انگشت سبابهء خود را بلند كرده ، مىگويد : خدايا خدمتگزارم مرا از سرما و گرما حفظ ميكرد و او را شفاعت مىكند . در روايت ديگر از امام باقر ( ع ) است كه : مؤمن همسايهء خود را كه هيچ حسنه‌اى ندارد شفاعت كرده ، گويد : خدايا همسايه‌ام جلو اذيت مرا مىگرفت و شفاعتش مىكند حد اقل افرادى كه هر مؤمنى شفاعت مىكند سى نفر است . فَلَوْ أَنَّ لَنا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ : آن گاه مىگويند : كاش به دنيا بر مىگشتيم و از اهل ايمان مىشديم تا امروز شفاعت مىيافتيم . إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ : در اين داستان آيتى و دلالتى است براى آن كسانى كه به ديدهء عبرت در آن بنگرند . اما بيشتر آنها ايمان نياوردند . منظور از اين گفتار تسليت خاطر پيامبر و اعلام است به اينكه بدى از قديم بوده است . وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ : معناى آن گذشت .