[ سوره طه ( 20 ) : آيات 1 تا 8 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ طه ( 1 ) ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى ( 2 ) إِلاَّ تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى ( 3 ) تَنْزِيلاً مِمَّنْ خَلَقَ الْأَرْضَ وَ السَّماواتِ الْعُلى ( 4 ) الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى ( 5 ) لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ ما تَحْتَ الثَّرى ( 6 ) وَ إِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ يَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفى ( 7 ) اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى ( 8 ) ترجمه : ما قرآن را براى شقاوت تو نازل نكرديم ، بلكه يادآورى است براى آنان كه بترسند . از جانب كسى است كه زمين و آسمانهاى بلند را آفريده است . اوست خداوند رحمان كه بر عرش استيلا يافت و آن را آفريد . براى اوست آنچه در آسمانها و آنچه در زمين و آنچه در زير خاك است . اگر سخن را آشكار كنى ، او راز را و آنچه مخفىتر از راز است ميداند . خداوندى كه جز او خدايى نيست و براى اوست اسماء نيكو . لغت : شقاء : ادامهء چيزى كه تحمل آن بر نفس دشوار است . مقابل آن « سعادت » است - على : جمع « عليا » . ثرى : خاك مرطوب