[ سوره الكهف ( 18 ) : آيات 17 تا 18 ] وَ تَرَى الشَّمْسَ إِذا طَلَعَتْ تَزاوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذاتَ الْيَمِينِ وَ إِذا غَرَبَتْ تَقْرِضُهُمْ ذاتَ الشِّمالِ وَ هُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْهُ ذلِكَ مِنْ آياتِ اللَّهِ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً ( 17 ) وَ تَحْسَبُهُمْ أَيْقاظاً وَ هُمْ رُقُودٌ وَ نُقَلِّبُهُمْ ذاتَ الْيَمِينِ وَ ذاتَ الشِّمالِ وَ كَلْبُهُمْ باسِطٌ ذِراعَيْهِ بِالْوَصِيدِ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِراراً وَ لَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْباً ( 18 ) ترجمه : خورشيد را بينى كه چون طلوع كند ، از غارشان به طرف راست ميل كند و چون غروب كند ، بجانب چپ ايشان بگردد و آنها در فراخناى غارند . اينست نمونه‌اى از آيه‌هاى خدا . هر كه را هدايت كند ، هدايت يافته است و هر كه را گمراه كند ، برايش دوستى رهنما نخواهى يافت . پنداشتى كه آنها بيدارند : حال آنكه در خواب بودند و ما آنها را به پهلوى راست و چپ ، مىگردانيديم و سگ ايشان بر آستانهء غار ، بازوان خود را گسترده بود . اگر آنها را مىديدى از آنها فرار مىكردى و ترس از آنها سراسر وجودت را فرا مىگرفت .