گرفتار گمراهى و عدول از حق باشد ، كيفرش اين است كه خداوند او را در گمراهى و ضلالت ، باقى مىگذارد . بنا بر اين فعل امر در اينجا به معناى خبر به كار رفته است . منتهى فعل امر ، مقصود را با تأكيد بيشترى بيان مىدارد . يعنى : افراد گمراه هر كارى مىخواهند بكنند و هرطور مىخواهند بزندگى خود ادامه دهند ، اين مهلت را البته خداوند به ايشان مىدهد ، تا هر چه خدا مىخواهد زندگى كنند . بديهى است كه طول عمر ، براى آنها سودى ندارد . در جاى ديگر مىفرمايد : وَ نَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( انعام 110 : آنها را رها مىكنيم تا در سركشى خود سرگردان بمانند ) . حَتَّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ إِمَّا الْعَذابَ وَ إِمَّا السَّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَكاناً وَ أَضْعَفُ جُنْداً : هنگامى كه وعدهء ما را ديدند و عذاب يا قيامت را مشاهده كردند ، خواهند دانست كه جايگاه ايشان بدتر است يا جايگاه مردم مؤمن و خواهند فهميد كه لشكر ايشان ضعيف‌تر است يا لشكر پيامبر و مسلمين ؟ ! اين آيه ، پاسخ گفتار آنهاست كه مىگفتند : أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا . مقصود از عذاب ، يا عذاب استيصال يا عذاب پريشانى و درماندگى يا عذاب قبر يا عذاب شمشير است .