و حسن در تفسير خود نقل كرده كه : مردى از اصحاب رسول خدا از خانهء خود بيرون رفت و بكنيزكى برخورد كه جامه و سر و وضع زيبايى داشت ، آن مرد در كنار او نشست ، كنيزك برخاست ، مرد دست خود را دراز كرده به صورت آن كنيزك گذارد و بدنبال او برخاسته بتعقيب او به راه افتاد ، مقدارى كه رفت صورتش بديوارى خورد و مجروح گرديد ، پس از اين جريان دانست كه اين زخم بخاطر گناهى بود كه از وى سرزد ، از آنجا بنزد رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - آمد و جريان را عرض كرد ، حضرت فرمود : تو مردى بودى كه خدا كيفر اين گناهت را در دنيا به تو داد ، و خداى تعالى هر گاه نسبت به بنده‌اى نظر خيرى نداشته باشد كيفر گناهش را نگاه دارد تا در آخرت به دو بدهد ، و هر گاه نسبت به بنده‌اى نظر خير داشته باشد كيفر گناهش را در دنيا بدهد . ارتباط اين دو آيه با آيه‌هاى قبل : وجه ارتباط اين دو آيه با آيهء پيشين آن است كه در آيهء قبل خداى سبحان فرمود : « فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ » آيا شما ايمان آورده و مسلمان ميشويد ؟ در اينجا شايد گوينده‌اى ميگفت : اگر ما بخاطر سلامت مال و جان خود تظاهر به اسلام كنيم و به ظاهر مسلمان شويم چگونه است ؟ خداى سبحان در پاسخ اين سؤال فرمود : كسى كه منظورش تحصيل دنيا باشد خواه بوسيلهء تظاهر به اسلام و خواه بساير وسائل راهش اين است . . .