بيان آيه 26 لغت نأى : دورى . « ينئون عنه » يعنى از آن دور ميشوند . مقصود وَ هُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَ يَنْأَوْنَ عَنْهُ : ابن عباس و محمد بن حنفيه و حسن و سدّى گويند : يعنى كافران مردم را از پيروى پيامبر نهى ميكنند و خود از او دور ميشوند و فرار ميكنند . قتاده و مجاهد گويند : يعنى مردم را از شنيدن قرآن منع مىكنند تا در دلشان اثر نكند و خود از استماع قرآن دور ميشوند . برخى گويند : اين آيه در بارهء ابو طالب ، پدر گرامى على عليه السلام است . يعنى مردم را از آزار پيامبر منع و خود از او پيروى نميكنند . لكن اين مطلب صحيح نيست ، زيرا اين آيه ، دنبالهء آياتى است كه همه در نكوهش كفار هستند . به اجماع اهل بيت عليهم السلام ابو طالب داراى ايمان بوده است و اجماع و اتفاق ايشان براى ما حجت است ، زيرا آنها يكى از دو « ثقل » هستند كه پيامبر خدا امر به تمسك به آنها كرده و گفته است : « اگر به آنها تمسك جوييد ، هرگز گمراه نميشويد » طبرى مىنويسد : رؤساى قريش ، وقتى احساس كردند كه ابو طالب ، سرسختانه از پيامبر دفاع مىكند ، نزد او رفتند و گفتند ، اينك عمارة بن وليد كه از جوانان قريش و صاحب جمال وجود و شهامت است به تو واگذار مىكنيم تا تو هم برادر زاده‌ات را كه باعث تفرقهء ما شده و ما را بيخرد ميخواند ، بما واگذار كنى و او را بكشيم . ابو طالب گفت : - زهى بىانصافى ! شما فرزندتان را به من واگذار ميكنيد كه از او پذيرايى كنم و من فرزندم را به شما واگذار كنم كه او را بكشيد ؟ قاعده اين است كه منهم