جلد هشتم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ سورهء انعام ابن عباس مىگويد : اين سوره مكّى است ، بجز شش آيهء : آن از آيهء « وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ . . . » تا پايان سه آيه و از آيهء : « قُلْ تَعالَوْا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ . . . » تا پايان سه آيه ، اين شش آيه ، در مدينه نازل شده‌اند . در روايت ديگر از وى نقل شده است كه فقط سه آيهء دوم در مدينه نازل شده است . از ابىّ بن كعب و عكرمه و قتاده ، نقل شده است كه تمام سوره ، شبى در مكه بر پيامبر گرامى اسلام نازل شد در حالى كه هفتاد هزار ملك با صداى حمد و تسبيح ، سوره را همراهى ميكردند . پيامبر گفت : « سبحان اللَّه العظيم » و به سجده افتاد . سپس كاتبان وحى را فرا خواند و همان شب سوره را نوشتند . در اين سوره ، بيشتر روى سخن با مردم مشرك و تكذيب كنندگان قيامت است . تعداد آيات اين سوره ، از نظر كوفيان 165 و از نظر بصريان 166 و از نظر حجازيان 167 آيه است . ( بموارد اختلاف ، در جاى خود اشاره خواهيم كرد ) فضيلت سوره ابىّ بن كعب ، از پيشواى عاليقدر اسلام ، روايت كرده است كه فرمود : « سورهء انعام يك جا بر من نازل شد ، در حالى كه 70 هزار فرشته با صداى حمد و تسبيح ، سوره را همراهى ميكردند . هر كس اين سوره را بخواند ، همين هفتاد هزار فرشته