بيان آيهء 136 قرائت بزعمهم : كسايى و يحيى بن ثابت و اعمش بضم زاء و ديگران بفتح خوانده‌اند و هر دو بيك معنى هستند . برخى گفته‌اند : به كسر زاء هم جايز است . مثل : « فتك » و « ودّ » لغت ذرء : آفرينش اختراعى . اصل آن به معناى ظهور است . « ذراة » يعنى ظهور پيرى . حرث : زراعت ، زمينى كه براى كشت آماده شود . انعام : جمع « نعم » كه مقصود گاو و گوسفند و شتر است . مقصود بار ديگر دربارهء مشركين و عقايد فاسد ايشان مىفرمايد : وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِيباً : كفار مكه و مشركين پيش از آنها از زراعتها و گاوها و گوسفندها و شترها كه مخلوق خدا هستند ، سهمى براى بتها قرار مىدادند . فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَكائِنا : مىگفتند : اين قسمت براى خدا و اين قسمت براى بتها . آنها بتها را شريك خود مىدانستند زيرا به آنها از مال خود سهمى ميدادند . فَما كانَ لِشُرَكائِهِمْ فَلا يَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَ ما كانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلى شُرَكائِهِمْ : در اينباره اقوالى است : 1 - رسم آنها اين بود كه زراعتى براى خدا و زراعتى براى بتها درست مىكردند . هر گاه زراعت خدا خوب و زراعت بتها بد مىشد ، قسمتى از