متعلق به صغار باشد يا صفت آن و متعلق به « ثابت » باشد . شان نزول اين آيه دربارهء وليد بن مغيره نازل شده است . او مىگفت : به خدا اگر نبوت حق بود ، من براى نبوت شايسته‌تر بودم ، زيرا سن و مال من زيادتر است . برخى گفته‌اند : دربارهء ابو جهل نازل شده است . او مىگفت : اولاد عبد مناف در شرف و بزرگى برقابت ما برخاسته‌اند و كار ما بجايى رسيده است كه مثل دو اسب در ميدان مسابقه شده‌ايم . مىگويند : از ما پيامبرى است كه به او وحى مىشود . به خدا من به او ايمان نمىآورم و هرگز از او پيروى نمىكنم . مگر اينكه بر ما نيز وحى نازل شود . اين قول از مقاتل است . مقصود اكنون دربارهء گفتار و خواسته‌هاى اكابر كه در آيهء پيش آنها را مكاران عصيانگر معرفى كرده ، پرداخته ، مىفرمايد : وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ : هر گاه معجزه‌اى از جانب خداوند بر آنها نازل شود كه بر توحيد و راستگويى پيامبر دلالت كند ، مىگويند : ما تصديق نمىكنيم و ايمان نمىآوريم تا اينكه همان معجزاتى كه بر پيامبران نازل شده است ، بر ما نيز نازل شود . اين سخن را از روى حسدى كه نسبت به پيامبر داشتند ، مىگفتند . اكنون در انكار و ردّ گفتار آنان مىفرمايد : اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ : خداوند از آنها و از همهء مردم داناتر است و بهتر مىداند كه چه كسى براى اداى رسالت ، شايسته‌تر است و مصالح مردم با مبعوث كردن او بهتر رعايت مىشود . خداوند مىداند كه چه كسى وظيفهء رسالت را با صميميت عهده‌دار مىشود و چه كسى نميشود . او رسالت خود را بچنين كسى مىدهد كه زحمات آن را متحمل و در برابر اذيتهاى مردم استقامت كند . اكنون آنها را تهديد كرده ، مىفرمايد : سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ : آنان كه كافر شدند ، يعنى بزرگان