نمىسازد . آنها را دعوت مىكند كه از روى اختيار ، شرك را ترك كنند تا مستحق ثواب و ستايش گردند . آنها به اين كار علاقه‌اى نشان ندادند و بر شرك خود باقى ماندند . در تفسير اهل بيت ع است كه : اگر خداوند خواسته بود آنها را مؤمن و معصوم گرداند و جلو معصيت آنها را بگيرد ، احتياجى بخلق بهشت و دوزخ نداشت . بلكه آنها را امر و نهى و آزمايش كرد و به آنها قدرت و اختيار بخشيد ، تا سزاوار پاداش كيفر باشند . وَ ما جَعَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ : ما ترا مراقب اعمال آنها نكرده‌ايم و تو بر آنها موكل نيستى آنچه در خور شأن تو هست ، رسالت و ابلاغ دستورات ماست . اما حساب مردم با ماست . در اينجا ميان دو كلمهء وكيل و حفيظ جمع كرده است ، زيرا معناى آنها فرق دارد . حافظ شيء يعنى مراقبى كه او را از بدى حفظ مىكند و وكيل شيء يعنى كسى كه در صدد جلب نيكى براى آن است .