و اين همان عقيدهء مرحبهء است . لكن اين مطلب صحيح نيست ، زيرا به دليل خطاب ، مقصود از ظلم در آيهء شريفه ، شرك است . اما اينكه مرتكب گناه كبيره ، ايمن نيست ، مطلبى است كه بدليل ديگر ثابت شده است ، أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ : اينها هستند كه خداوند بر آنها منت گذاشته ، به آنها ثواب داده و از كيفر ايمنى بخشيده است . اينها درباره‌شان حكم شده است كه اهل هدايت بسوى حق و دين و بقولى بسوى بهشتند . دربارهء اين آيه اختلاف است . برخى گويند : اين آيه تتمهء گفتار ابراهيم ع است ، چنان كه از على ع نيز روايت شده است . محمد بن اسحاق و ابن زيد و جبائى گويند : اين گفتار از جانب خداوند است كه ميان ابراهيم و قومش بدينوسيله داورى مىكند و حق را آشكار مىسازد .