ابن عباس - بنا بروايت سعيد بن جبير - و مجاهد و ابراهيم و زيد بن اسلم گويند : مقصود اين است كه : عفو ، كفارهء گناه جانى خواهد بود و خداوند در آخرت او را مؤاخذه نخواهد كرد ، لكن معناى اول ظاهرتر است . زيرا ضمير بنا بر معناى اول به « من » كه در كلام است باز مىگردد و بنا بر معناى دوم به كسى كه قصاص بخاطر او انجام مىشود ، باز مىگردد و مدلول كلام است ( در معناى اول ، ثواب براى عفو كننده است . در معناى دوم ثواب ، براى صاحب حق است ) وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ : برخى گفته‌اند : - منظور يهوديان است كه بر طبق دستور خداوند ، حكم نكردند برخى گويند : - منظور هر كسى است كه بر خلاف دستور خدا حكم كند . چنين كسى در حق خود ظلم كرده است و مستوجب عقاب خواهد بود . بنا بر معناى دوم ، واجب است كه به احكامى كه در كتابهاى آسمانى پيشين آمده است ، عمل كرد .