( حج 22 : هر گاه بخواهند از آتش بيرون روند به آن بازگردانده ميشوند ) و بقولى : يعنى وقتى آتش آنها را مىسوزاند ، نزديك است كه از آن خارج شوند مثل : « جِداراً يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقامَهُ » ( كهف 77 : ديوارى كه نزديك بود خراب شود و او بر سر پايش آورد ) اگر كسى بگويد : چگونه ميخواهند از دوزخ خارج شوند ، با اينكه علم دارند كه خارج نخواهند شد ؟ گوييم : صرف علم به اينكه چيزى ممكن نيست ، انسان را از خواستن آن باز نمىدارد ، زيرا خواهش انسان به چيزى تعلق مىگيرد كه مورد نيازش باشد . وَ ما هُمْ بِخارِجِينَ مِنْها وَ لَهُمْ عَذابٌ مُقِيمٌ : آنها از دوزخ خارج نمىشوند و براى آنها عذابى هميشگى است . شاعر گويد فان لكم بيوم الشعب منى * عذاباً دائماً لكم مقيماً يعنى شما راست در روز شعب ، از جانب من عذابى هميشگى و پايان ناپذير .