و خواهى ببخش . حسن گويد : يعنى اگر آنها را عذاب كنى بخاطر بقاى بر كفر است و اگر بيامرزى بخاطر توبه است ، بنا بر اين شرط آمرزش ، توبه است ، اگر چه اين شرط در كلام ، ذكر نشده است . علت اينكه نمىگويد : « انك انت الغفور الرحيم » اين است كه اگر چنين مىگفت ، ممكن بود منشأ اين توهم شود كه عيسى دربارهء آنها دعا مىكند . وانگهى توصيف خداوند به « الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ » از نظر بلاغت ، بهتر است ، زيرا مغفرت ، هميشه از روى حكمت نيست ، لكن قدرت و حكمت ، شامل مغفرت و رحمتى كه از روى حكمت باشد ، مىشود و در عين حال معناى جامعتر و كاملترى دارد ، زيرا « عزيز » قادر و الا مقامى است كه هرگز دچار عجز و شكست نميشود و حكيم ، كسى است كه كارها را در جاى خود انجام مىدهد و جز كار نيكو ، كارى از او سر نمىزند . چنين معنايى از غفور و رحيم استفاده نميشود . بنا بر اين مغفرت و رحمت حكيمانه ، در معناى جامعتر و كاملتر « عزيز و حكيم » داخل است .