بيان آيهء 78 - 79 - 80 لغت تناهى : در اينجا داراى دو معنى است : 1 - نهى كردن از يكديگر « كانوا لا يتناهون عن منكر » : يكديگر را از منكر نهى نمىكردند 2 - سرپيچى كردن . به معناى آيه اين است : از منكر سرپيچى نميكردند . اعراب لَبِئْسَ ما : « ما » ممكن است « كافه » باشد مثل « انما ، لكنما ، ربما ، بعدما » و « لام » حرف قسم است . ممكن است كه اسم نكره باشد يعنى : « بئس شيئاً فعلوه » أَنْ سَخِطَ اللَّهُ : محل آن رفع و مبتداى مؤخر است مثل « بئس رجلا زيد » و خبر آن « لَبِئْسَ ما قَدَّمَتْ . . . » مىباشد . يا اينكه خبر مبتداى محذوف است . ممكن است در محل نصب به تقدير : « لان سخط اللَّه باشد . . . » باشد . مقصود اكنون خداوند از حال نياكان آنها خبر داده ، مىفرمايد : لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ : دربارهء اين جمله ، اقوالى شمرده‌اند : 1 - يعنى : به زبان حضرت داود ، لعن شدند و به صورت بوزينگان در آمدند و به زبان حضرت عيسى ع لعن شدند و به صورت خوكان مسخ شدند . علت اين كه از پيامبران پس از موسى ، فقط داود و عيسى را ذكر مىكند ، اين است كه اين دو ، از ديگران مشهورترند . ذكر نام داود ، او را از ذكر نام پسرش سليمان بىنياز كرد ، زيرا پدر و پسر ، سخنشان يكى بود ، اين قول از حسن و مجاهد و قتاده است . امام باقر ( ع ) فرمود : داود اهل « ايله » را بواسطهء گناهى كه در روز شنبه ، مرتكب شده بودند ،