مىكنند ، مخاطب ساخته ، مىفرمايد : شما كسانى هستيد كه در اين جهان از دزدان مال مردمخوار ، دفاع مىكنيد . . . فَمَنْ يُجادِلُ اللَّهَ عَنْهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ : از اين استفهام مقصود ، نفى است . يعنى كسى در روز قيامت ، در برابر خداوند ، از ايشان دفاع نخواهد كرد . و در حقيقت ، منظور سر كوبى و سرزنش است ، يعنى اگر شما در اين جهان به نفع آنان بدروغ شهادت بدهيد ، در آخرت ، نه كسى از ايشان دفاع مىكند و نه به نفع آنان شهادت خواهد داد . استفادهء ديگرى كه از اين آيه مىشود ، اين است كه : نبايد از ظالم ، دفاع و جانبدارى كرد . أَمْ مَنْ يَكُونُ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا : چه كسى آنها را حفظ مىكند و به آنها كمك مىدهد . يعنى در روز قيامت ، وكيلى ندارند كه از آنها جانبدارى و دفاع كند . وكيل در اصل ، كسى است كه قيام به امرى به او واگذار شده باشد . و خداوند را وكيل مىنامند ، زيرا به امور بندگان رسيدگى مىكند . برخى هم گفته‌اند : خدا را وكيل مىنامند ، زيرا حافظ است . در محاورات عرب : « وكيل لنا » صحيح نيست ، بلكه « وكيل علينا » صحيح است .