كه موفق نخواهند شد ، بنا بر اين بايد برخيزند و استغفار كنند تا من هم پيش خدا آنها را شفاعت كنم . چند بار اين مطلب را تكرار كرد ولى هيچيك بلند نشدند . آن گاه يكى يكى آنها را بنام صدا كرد و گفت برخيزيد . همه برخاستند و اعتراف كردند كه سوء قصد داشته‌اند و خواهش كردند كه پيامبر شفاعت كند تا توبهء آنها پذيرفته شود . فرمود : برويد ، من در آغاز ، با طيب خاطر براى شفاعت شما آماده بودم و خداوند هم سريعتر اجابت مىكرد . آنها از پيش پيامبر رفتند . اين آيه دلالت دارد بر اينكه شخصى كه مرتكب گناه كبيره شده ، بايد استغفار كند زيرا خداوند توبهء او را مىپذيرد و نيز دلالت دارد بر اينكه مجرد استغفار كافى نيست ، بلكه بايد اصرار و تصميمى براى تكرار معصيت نداشته باشد . زيرا پيامبر براى آن گروه بدون اينكه آنان توبه كنند ، استغفار نمىكرد . پس سزاوار است كه انسان توبه كند و نادم شود و تصميم بگيرد كه هرگز آن گناه را تكرار نكند ، آن گاه در پيشگاه خداوند ، استغفار كند تا توبه‌اش را بپذيرد .