ابراهيم ربّه بكلمات » واقع گرديده است چيست ؟ حضرتش فرمود مراد از آنها ، كلماتى است كه آدم عليه السلام آنها را از پروردگار متعال فرا گرفت و خداوند باحترام آنها توبهء آدم عليه السلام را قبول كرد و آن كلمات » نام محمّد على فاطمه حسن و حسين عليهم السلام است كه آدم عليه السلام پس از فرا گرفتن آنها گفت « پروردگارا از تو مسألت مينمايم كه به حق محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام توبهء مرا بپذير . خداوند توبهء او را قبول فرمود زيرا او توبه پذير و مهربان است . سپس پرسيدم : يا بن رسول اللَّه منظور خداوند از جملهء فَاتَمَّهُنَّ چيست ؟ حضرت فرمود مراد اين است كه خداوند نام آن پنج نفر بوسيلهء نام بقيّهء امامان تا حضرت قائم عليه السلام كه آنها 9 نفر از فرزندان حسين عليه السلام ميباشند - تتميم و تكميل كرد . بعد گفتم يا بن رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله منظور از آيهء وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ « 1 » چيست ؟ فرمود مقصود از آن امامت است كه خداوند آن را تا روز قيامت و در ذريّهء حسين عليه السلام قرار داد . گفتم يا بن رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله بچه علّت امامت در ذريّهء حسين عليه السلام قرار داده شد و در ذريهء حسن عليه السلام قرار داده نشد ؟ با اينكه هر دو فرزند و سبط پيغمبر بودند و هر دو سيّد جوانان اهل بهشت ميباشند . حضرتش در جواب فرمود : همانطور كه خداوند نبوت را در فرزندان هارون عليه السلام قرار داد و در ذريّة موسى عليه السلام قرار نداد به اينكه هارون عليه السلام و موسى عليه السلام برادر و هر دو پيغمبر بودند ، امامت نيز در ذريّهء حسين عليه السلام مقرّر گرديد و در ذريّهء حسن عليه السلام قرار داده نشد . اى مفضّل ! امامت منصبى است الهى و خلافتى است ربّانى . خداوند هرطور كه مصلحت بداند و در هر مورد كه حكمت ايجاب نمايد آن را قرار ميدهد . و كسى را نميرسد كه بگويد : چرا آن در صُلب حسين عليه السلام قرار داده شد و در صُلب حسن عليه السلام

--> ( 1 ) آيهء 28 سوره زخرف