بعضى از مشركان به بعضى ديگر گفتند حمله مىكنيم و كار محمد صلى اللَّه عليه و آله را تمام مىسازيم بعضى ديگر گفتند : صبر مىكنيم ، تا بيدار شود . آن‌گاه او را با شمشير از پاى درمىآوريم . امّا چون صبح شد ، على عليه السّلام را در بستر نبى صلى اللَّه عليه و آله ديدند ، با ناراحتى و عصبانيت گفتند : رفيق تو كجاست ؟ ! على عليه السّلام فرمود : جايگاه او را نمىدانم . امّا آن بىدينان يقين پيدا كردند كه مصطفى صلى اللَّه عليه و آله به جانب مدينه رهسپار شده است . خداوند هم به پاس خدمت على عليه السّلام آيهء وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ را نازل كرد . ( 141 ) حكيم بن جبير مىگويد ، على بن حسين عليه السّلام فرمود نخستين كسى كه جانش را با خداوند معامله كرد على عليه السّلام بود . سپس اين آيهء مباركه را قرائت فرمود : وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ و ادامه داد اين آيه به پاس ايثار على عليه السّلام و جانفشانى او در آن شب نازل شد « 1 » . ( 142 ) حكيم بن جبير مىگويد ، از على بن حسين عليه السّلام در بارهء آيهء وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ سؤال شد آن حضرت فرمود : آن هنگام كه على بن ابى طالب عليه السّلام در بستر رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله آرميد و آن حضرت غار را پناهگاه خود ساخت ، آيه شريفه فوق نازل شد و على عليه السّلام نيز اين ابيات را مىخواند : وقيت بنفسى خير من وصى الحصى * و اكرم خلق طاف بالبيت و الحجر و بتّ اراعى منهم ما ينو بنى * و قد صبرت نفسى على القتل و الاسر محمّد لمّا خاف ان يمكروا به * فنجّاه ذو الطول العظيم من المكر و بات رسول اللَّه في الغار آمناً * فما زال في حفظ الاله و في ستر

--> ( 1 ) روايت رقم 140 / شواهد التنزيل از حكيم بن جبير از على بن حسين با همين لفظ و متن نقل شد .