رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و على بن ابى طالب عليه السّلام در آن هنگام كه نخستين نمازگزاران و ركوع‌كنندگان بودند ، نازل شد « 1 » . ( 125 ) روايتى مسند با سلسله روات طولانى و مضبوط از قول يحيى بن عفيف كندى از پدر و جدّش نقل شده است . جدّ يحيى بن عفيف كندى داستانى را كه خودش مشاهده كرد اين چنين بيان مىكند : روزى براى خريدن لباس و عطر به نزد عباس بن عبد المطلب كه مردى تاجر پيشه بود رفته ، در كنارش نشستم و به خانهء كعبه نگاه مىكردم . غروب آفتاب فرارسيد و قرص خورشيد پنهان شد . جوانى خوش سيما را در حالى كه به آسمان نگاه مىكرد ديدم جوان رو به قبله ايستاد . بعد از اندك زمانى نوجوانى آمد و در سمت راست او قرار گرفت ، بعد از لحظه‌اى بانويى را ديدم كه پشت سر آنان ايستاد سپس آن جوان دست به آسمان بلند كرد آن دو نيز دست بلند كردند . آن جوان به ركوع رفت آن دو هم پيروى كردند ، و ركوع به جا آوردند . گفتم : اى عباس ! امر عجيبى را مشاهده مىكنم ! عباس گفت : آيا اينان را مىشناسى ؟ گفتم : خير ، نمىشناسم ، آنان را معرّفى كن تا بدانم . عباس گفت : آن جوان محمد بن عبد اللَّه بن عبد المطلب برادرزاده من است . آن نوجوان على بن ابى طالب است و آن زن خديجه بنت خويلد ، همسر آن جوان است . برادرزاده‌ام مىگويد خداى او خداى زمين و آسمان است . و آن خدا او را به اين دين و آيين امر كرده است ، در روى زمين غير اين سه نفر هيچ كسى بر اين دين نيست .

--> ( 1 ) اين روايت به طريق مختلف نقل شده است . مينائى در كتاب خصائص ص 44 ، ابن عساكر در تاريخ دمشق حديث 935 ، ابن سعد در كتاب طبقات ج 8 ص 17 ، عبد الباقى در كتاب معجم صحابه ج 5 ص 135 .