محمد بن جرير الطبري (مترجم: جمعى از علماء در نيمه دوم قرن چهارم)

1740

جامع البيان عن تأويل آي القرآن (تفسير طبرى) (فارسى)

سورة ق مكية ، و هى خمس و اربعون آية [ ترجمه ] بنام خداى بخشايندهء مهربان « 1 » 1 - سوگند ياد كرديم يا محمّد بكوه قاف « 2 » و قرآن بزرگوار 2 - بل كه عجب آمد كه « 3 » آمد بديشان بيم كننده‌اى از ايشان ، و گفتند كافران « 4 » كه : اينست چيزى عجب « 5 » 3 - چون بميريم و باشيم خاكى ؟ آنست آمدنى بس دور « 6 » 4 - بدرستى كه بدانستيم آنچه بكاهد زمين از ايشان ، و نزديك ما هست نبشته‌اى نگاه داشته 5 - نه كه بدروغ داشتند براستى « 7 » چون آمد بديشان اندر كارى بودند شوريده 6 - و نه بنگرند سوى آسمان بالاى ايشان چگونه بنا كرديم آن و بياراستيم آن را و نيست آن را هيچ شكافها ؟ « 8 » 7 - و زمين اندر كشيديم آن را و او كنديم اندران كوه‌ها « 9 » و برويانيديم اندران از هر جفتى نيكو 8 - ديدنى بعبرت « 10 » و پندى هر بنده‌اى را بازگرديده « 11 »

--> ( 1 ) بنام خداى راه نماينده ، پرده پوشنده ، عذر پذيرنده . ( صو ) ( 2 ) سوگند بكوه قاف آنكه گرداگرد جهان است . ( صو ) ( 3 ) نگه شگفت داشتند بدانكه . ( صو ) ( 4 ) ناگرويدگان . ( صو ) ( 5 ) شگفت . ( صو ) ( 6 ) آن بازگردانيده باشد دور . ( صو ) ( 7 ) راست را . ( صو ) ( 8 ) شكافى و درزى . ( صو ) ( 9 ) و زمين را بگسترديمش و بيفكنديم اندر وى كوه‌هاى استوار . ( صو ) ( 10 ) پيدا و عبرتى . ( صو ) ( 11 ) مر هر بندهء باز گردنده را . ( صو )