در دنيا وجود دارد ، و چون صفحات اوّل و آخر هر مجلّد را تذهيب و خاتمتى مخصوص است در تفكيك و تقسيم مجلّدات هفتگانه هيچگونه شك و ترديد نمىتوان داشت . در صفحهء آخر مجلّد هفتم ، نخست كاتب و بعد مذهّب نسخه خاتمتى نوشته‌اند كه غالب كلمات آن متّصل ، و بدون نقطه است ، به اين عبارت : « تمّت به حمد اللَّه تعالى و حسن توفيقه ، و وقع فى سبعة اجزاء ، و فرغ من كتابة « 1 » جميع القرآن و تفسيره و القصص ، العبد الضعيف الرّاجى المحتاج الى رحمة اللَّه تعالى و غفرانه ، المقرّ بذنوبه « 2 » اسعد بن محمّد بن ابى الحسين « 3 » بن احمد بن ابى الحسين « « 4 » » بن سهلويه اليزدى ، غفر اللَّه لصاحبه و لكاتبه و لقارئه ، و لمن نظر فيه ، و لجميع المؤمنين و المؤمنات و المسلمين و المسلمات ، برحمتك ( كذا ) يا ارحم الراحمين . فى ربيع الاول من سنة ستّ و ستّمائة » . « فرغ من تذهيب هذا المصحف و تنقيشه ، ضحوة يوم السّبت العاشر من شهر اللَّه الاصمّ رجب من سنة ثمان و ستّمائة ، العبد المذنب الرّاجى الى رحمة اللَّه و غفرانه احمد بن ابى نصر بن ابى العمر بن عتيق ، حامد اللَّه تبارك و تعالى و مصلّيا على نبيّه ، غفر اللَّه لمن نظر فيه [ و ] استغفر اللَّه لصاحبه و كاتبه و مذهبه » . تمام اين دوره از تفسير به خط يك نفرست . متن قرآن بقلم جلىّ و درشت به خط نسخ خوب ، و ترجمهء آيات ميان سطرها بقلم دودانگ بطور اريب نوشته شده . در ترجمه ، هر صفحه ده سطر است ، پنج سطر قرآن و پنج سطر ترجمه . و در تفسير ، هر صفحه سيزده سطر است ، اما در بعضى

--> ( 1 ) متن : كتبة . ( 2 ) متن : بذنوبى . ( 3 ، 4 ) « ابى الخير » هم مىتوان خواند .