اتقان گفته است : « مسلمين اجماع دارند قرآن داراى شش هزار آيه است آنگاه در رقمى كه افزون بر اين عدد است اختلاف كرده‌اند » . تا اينكه گويد : « و سبب اختلاف در عدد آيات اين است كه پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - بر سر هر آيه‌اى كه مىرسيد از خواندن بازمىايستاد تا جبرئيل جاى آن را مشخّص كند و هنگامى كه محلّ آن را ( به‌وسيله جبرئيل كه به او ابلاغ مىكرد ) مىفهميد آن را براى تمام كردن وصل مىكرد به آيه قبل ، در آن هنگام شنونده گمان مىكرد فاصله‌اى در بين نيست » . طبرسى در فنّ اوّل از ديباچه تفسير مجمع البيان در تعداد آيات قرآن و سود شناختن آن گويد : « بايد دانست رقمى را كه اهل كوفه در شمارهء آيات گفته‌اند صحيح‌تر از اعدادى است كه ديگران گفته‌اند و زنجيره سندش برترى دارد چون آنان از اميرالمؤمنين على ابن ابى طالب گرفته‌اند » . تا اينكه گويد : « فائده شناختن آيات قرآن اين است كه خواننده قرآن وقتى با انگشتان خود آنها را بشمرد ثواب بيشترى خواهد داشت ، و دست و دل و زبانش با هم اشتغال به قرآن پيدا كرده‌اند ، و بىترديد روز بازپسين گواهى خواهند داد ، زيرا همه اعضاء مورد سؤال قرار خواهند گرفت ، و چون با آن كار زودتر مىتوان حفظ كرد و چون خواننده از سهو ايمن نيست » . عبد اللّه بن مسعود از پيغمبر اكرم - صلّى اللّه عليه و آله - روايت كرده