عثمان را در كارش به دو جهت سرزنش مىكنند : 1 - سوزاندن او مصحفها را سبك شمردن دين بود . 2 - اين كار راه محافظت قرآن نبود و اگر اين كار ( به منزلهء ) برج و بارو كشيدن به دور قرآن براى رخنه نكردن دشمن در آن بود . پيامبر خدا قرائتهاى گوناگون را جايز نمىفرمود . و بطور كامل در اين مورد سخن گفته شد . و با آنكه عثمان با اين كار مىخواست همه مردم را بر يك قرائت جمع كند ، مع‌ذلك آن‌قدر قرائتها زياد شد كه متواتر آن به هفت تا رسيد . شيوهء نگارش قرآن از شدّت توجّه و دقّت مسلمين و كوشش آنان در صحت و درستى قرآن مبين ، نوشتن قرآن ، و نحوه نگارش آن به حروف 28 گانه الفبايى است كه نويسندگان وحى براى نخستين بار در عهد پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - نوشته بودند ، اگر چه در برخى مواضع ، آن شيوه مخالف آئين نگارش است ، ولى به هيچ‌كس اجازه داده نمىشود كه قرآن را بنويسد مگر بر طبق همان شيوه‌اى كه از گذشته به تواتر ضبط گرديده و اين سخت‌گيرى دو جهت دارد . 1 - تا قرآن همان گونه كه بوده دست نخورده باقى بماند . 2 - پيشگيرى و مواظبت از آنكه مبادا خطر تحريف در آن رخنه كند و لو از جهت شيوه نگارش . بلكه مىگوئيم : دگرگون ساختن شيوه نگارش قرآن حرمتش آشكار است ، زيرا نگارش قرآن از شعائر دين است ، و حفظ شعائر