از علماء مدينه - مالك و غير او ، و از علماء شام اوزاعى و ديگران ، و از قرّاء بصره ابو عمر و يعقوب معتقدند به اينكه بسم اللّه . . . يك آيه جداگانه‌ايست كه براى بيان سر آغاز سوره‌ها و جدائى انداختن بين آنها نازل گشته ، و حنفيّه هم به همين قول معتقدند . از قرّاء كوفه « حمزه » و طبق روايتى كه از احمد نقل شده گفته‌اند : « بسم اللّه » آيه‌اى از سوره فاتحة الكتاب است نه سوره‌هاى ديگر . در اينجا أقوال ديگرى هست كه مخالف با قواعد است و پيروى ندارد . مىگويم : براى آن گروه اندك كه قائلند بر آنكه بسم اللّه يك آيه است و فقط يك نوبت نازل شده دليل قاطعى وجود ندارد كه در حساب آيد و اگر حجّتى هم بياورند بدون شكّ و ترديد باطل است و لغزاننده . تكرار آيات چگونه به دليل اينكه تكرار لازم مىآيد بگوئيم بسم اللّه يك‌بار

--> شده كه فرموده : « و لقد آتيناك سبعاً من المثانى و القرآن العظيم » ( الحجر 15 : 87 ) و چون در اين سوره اصول مطالب قرآن بطور فشرده آمده است چنان كه گويا قرآن مستقلى است . در اين آيه قرآن عطف به آن شده و درباره وجه تسميه آن به اين نام گفته‌اند چون به اجماع هفت آيه دارد و هر آيه مشتمل بر دو جمله يا دو كلمه مىباشد و گفته‌اند چون در هر نماز اين هفت آيه دو بار خوانده مىشود « سبع المثانى » ناميده شده . و از اين جهت كه محتواى آن مطالب اصولى و ريشه‌اى هستند ، و منبع عظيم قرآن است ، و آيات ديگر فروع و شاخه‌هاى آنهاست ( ام‌ّالكتاب ) آن را مىخوانند . ( مترجم )