« در يك مسجد ، هميشه نماز نخوانيد . به مساجدِ ديگر نيز برويد ، و هرجا ديديد حال پيدا كرديد ، آن‌جا نماز بخوانيد . « 1 » » * * * ششم ؛ « امّا نماز شب ، پس هيچ چاره و گريزى براى مؤمنين از آن نيست ، و تعجّب از كسى است كه مىخواهد به كمالْ دست يابد ، در حالى كه براى نماز شب ، قيام نمىكند . و ما نشنيديم كه احَدى بتواند به آن مقامات ، دست يابد ، مگر به وسيله‌ى نماز شب . « 2 » » حضرتش شب‌ها نيز - همچون روزها - بىقرار بود و جُز وصول به معشوق ، هيچ مَقصد و مُرادى نداشت ؛ قرار و خواب ، زِحافظْ طمع مَدار اى دوست ! * قرار چيست ؛ صبورى كدام ؛ خواب كجا ؟ « اين عشق ، اين جنونِ الهى ، مگر براى او خواب گذاشته است ؟ ! بيدار مىشود و به نماز مشغول . . . امّا نَه چهار ركعت ، نَه دَه ركعت و يازده ركعت ، كه تا بيست ركعت و بيشتر . « 3 » » نماز شب ، دنيا و آخرتِ او بود . بيهوده نبود كه حضرت علّامه طباطبايى ( ره ) فرمود : « چون در نجفِ اشرف براى تحصيل مشرَّف شدم ، از نقطه نظرِ قرابت و خويشاوندى ، گاهى به محضر مرحوم قاضى شرفياب مىشدم ؛ تا يك روز ، در مدرسه‌اى ايستاده بودم كه مرحوم قاضى از آن‌جا عبور مىكردند . چون به من رسيدند ، دست خود را روى شانه‌ى من گذاردند و گفتند : اى فرزند ! دنيا مىخواهى ، نماز شب بخوان ؛ آخرت مىخواهى ، نماز شب بخوان . » « 4 »

--> ( 1 ) - مِهرِ تابان ، ص 30 . ( 2 ) - معادشناسى ، آيت الله سيد محمّد حسين حسينى طهرانى ( ره ) ، ج 7 ، ص 236 . ( 3 ) - اسوه‌ى عارفان ، ص 137 - 138 . ( 4 ) - به نَقل از حضرت آيت الله حاج شيخ حسنعلى نجابت شيرازى ؛ عطش ، ص 43 .