استاد فقيد مرحوم قاضى ، نسبت به ساحت مقدس سيد الشهدا ( ع ) فوق العاده حساسيت علمى و عرفانى نشان مى داد و مى فرمود : اصلا قضيه امام حسين چيز ديگرى است . در واقع سيدالشهدا را محيى الدين ( احيا كننده دين ) تعبير مى فرمود و مىگفت : بچسبيد به امام حسين . عزادارى و رفتن به مجلس عزا را خيلى مهم مى دانست و مى فرمود : نذر براى حضرت امام حسين هم خيلى مجرب است و تاكيد مى كرد كه مرحوم حاج ميرزا على قاضى هم ذكر مصيبت و حضور در مجلس روضه خوانى را مهم مى داشت و هميشه تاكيد مى كرد . از قول مرحوم قاضى نقل مى فرمود كه : حتى با دو سه نفر هم مىشود مجلس ذكر مصيبت سيد الشهدا را ترتبيب داد . در خصوص مجلس پدرشان با شاگردان مى فرمود : سراسر مجلس ايشان را نشاط عرفانى و شور شوق و در عين حال سكوت فرا مى گرفت و گاهى كه بحث مى شد از قرآن و مطالب اهل بيت مطرح مى شد . همچنان كه در جلد دوم متن عربى ( صفحات ) با ترجمه فارسى موسوم به ( آيت الحق ) تصريح كرده ، در مجلس اخلاقى وحلقه ذكر و فكر مرحوم قاضى ، مثنوى قرائت مى شده و برخى از شاگردان ايشان بعد از پايان مجلس لحظاتى را در سكر و وله بسر مى برده اند . بمناسبتى فرمود : « زمانى يكى از برادرانم مى خواست با خانواده اى وصلت كند پدرم كه سالها از فوتشان مى گذشت ، نصف شبى در اتاقم كه مشغول مطالعه بودم برايم ظاهر شد و فرمود : به برادرت بگو اين كار را نكند اين وصلت صلاح نيست » . در ايام آخر حيات ايشان مكرر سوال مى كردم كه مرحوم آقاى قاضى را مى بينيد مى فرمود : آرى عرض مى كردم : درخواب و يا در بيدارى ؟ مى فرمود : در بيدارى و در سوال از چگونگى مى فرمود : بعد از نماز صبح و . . عرض مى شد چه مى فرمايند ؟ مى فرمود : مى گويد بيا بيا . در آخرين ملاقات كلماتى فرمود كه گويى آن جهانى بود . فرمود قاضى را مى بينم مى گويد : آنچه كه مانده ( كلمات وبيل ) است به درد شما نمى خورد بگذار و بيا . درآخرين ديدار عرض كردم به چه كارى مشغوليد چه خبر ؟ فرمود : شكر خدا را مىكنم . تكرار فرمود : شكر خدا را مى كنم .