در عين حال اگر بر مبناى پيش‌فرض متعارف ، تحليل و بررسى شود حساسيت و دقت نظر مرحوم قاضى ( اعلىالله مقامه ) براى هر دو بخش يعنى گزينش استاد و هادى و انتخاب طالب و متقاضى طى طريق در مسير تربيت معنوى قابل تاييد است . استاد : از ايشان نقل شده كه : « اگر كسى كه طالب راه و سلوك طريق خدا باشد براى پيدا كردن استاد اين راه ، نصف عمرخود را در جستجو و تفحص بگذراند تا آن استاد را پيدا كند ، ارزش دارد و كسى كه به استاد كامل رسيد نصف راه را طى كرده است . » ( محسنى و ولىنژاد ، 1387 ، 188 ) استاد كامل در نظام تربيتى اسلام ، كسى است كه خود مسير را پيموده و به مقصد رسيده و جلوه‌اى از تربيت‌يافتگى معنوى است و برابر گفتمان اسفار اربعه ، فردى است كه از سير فىالحق بالحق فارغ شده و به سوى خلق براى دستگيرى روى نهاده است . در واقع استاد كامل ، عينيت معنويت است . مرحوم قاضى ( ره ) فرموده است : « اهّم از آنچه در اين راه لازم است ، استاد خبير و بصير و از هوا بيرون آمده و به معرفت الهيه رسيده و انسان كامل است ، كه علاوه بر سير الى الله ، سه سفر ديگر را طى نموده و گردش و تماشاى او در عالم خلق بالحق بوده باشد . » ( آوينى 4 ، آنلاين ) نگاهى به استادان ايشان نشان مىدهد بيان و رفتار در اين عرصه يكسان و نسبت به خودشان ، مجرب بوده است . ايشان در نجف نزد مرحوم فاضل شرابيانى ، شيخ محمدحسن مامقانى ، شيخ فتح‌الله شريعت ، آخوند خراسانى ، عارف كامل حاج امامقلى نخجوانى و حاجى ميرزا حسين خليلى درس خواند و مخصوصاً از بهترين شاگردان اين استاد اخير به شمار مىآمد كه در خدمت وى تهذيب اخلاق را تحصيل كرد . آقازاده سيد على آقا قاضى نقل مىكند : « . . . ميرزا على آقا قاضى بسيار از استادش ميرزا حسين خليلى ياد مىكرد و او را به نيكى نام مىبرد و من نديدم كسى مثل اين استادش او را در شگفتى اندازد و هر وقت نام اين استاد نزدش برده مىشد به او حالت بهت و سكوت دست مىداد و غرق تأملات و تفكرات مىشد . » ايشان از سن نوجوانى تحت تربيت والد گرامى ، آقا سيدحسين قاضى بود و جوهره حركت و سلوك ايشان از پدر بزرگوارشان مىباشد و بعد از آن كه به نجف اشرف مشرف شدند ، نزد آيت الله شيخ محمد بهارى و آيت الله سيد احمد كربلايى معروف به واحد العين و به كسب مكارم اخلاقى و عرفانى پرداخت و اين دو نيز از مبرزترين شاگردان ملاحسينقلى همدانى ( ره ) بودند . ( رهبران شيعه ، آنلاين )