بعد از اين مرحله ، نوبت تجلى توحيد ذاتى است . در اين مرحله توجه از افعال و صفات نفس ، به ذات نفس معطوف مىگردد . سالك در اين توجه ادراك مىكند كه ذات نفس هيچ هويت مستقل وجودى نداشته ، بلكه فى حد نفسه هيچ گونه موجوديت حقيقى ندارد ، سپس نه فقط نفس را بلكه هر ممكن الوجودى را اين گونه مىداند و در مقابل حقيقت وجود را منحصر در حق سبحانه مىداند ؛ او را چون هستى بيكرانه مىيابد . اين ادراك نخست به تصور ذهنى ، آنگاه به احساس قلبى سپس به شهود قلبى جلوه مىكند كه در مرحله‌ى شهود تجلى ذاتى و فناى ذاتى رخ مىدهد ، وجود خويش را گم مىكند و ذاتش را از دست مىدهد ، كه « لمن الملك اليوم لله الواحد القهار » .