جمعى از نويسندگان

21

مجموعه مقالات برگزيده كنگره بزرگداشت آيت الله سيد على آقا قاضى (ره) (فارسى)

ايران يك قدرتى دارد . لكن اين قدرت خدا است در اين جا ظاهر شده . . . بفهميد كه با قدرت خدا سير مى كنيد . . . ( صحيفه امام ، ج 19 ، ص 236 و 237 ) و در جاى ديگر مى فرمايد : ما به خيال خودمان پيروزى داريم پيدا مى كنيم لكن نصرت خدا نباشد ، يعنى براى او نباشد براى پيشرفت مقاصد الهى نباشد . مقاصد الهى مقصود اين است كه براى مظلومان ، براى مستمندان ، براى پيشرفت احكام اسلام ، براى دفع ظلم از مظلومان ، براى قطع يد ستمگران . . . ( صحيفه امام ( ره ) ، ج 19 ، ص 202 ) حاكميت عارف و تفكر جهانى و جاودانى : نكته مهمى كه در دخالت عرفا در سياست وجود دارد اين است كه عارف اگر به حكومت برسد ، جهانى و دائمى فكر مىكند ؛ چرا كه خدا را حاكم كل جهان مى شناسد نه حاكم تاريخ و جغرافياى خاص . البته حاكميت الهى نشانه هائى دارد كه با فرمانروائى « به نام خدا و به كام خود » متمايز مىشود كه در اين مقال بدان نمى پردازيم . حضرت امام ( ره ) به عنوان حاكم عارف در اين زمينه فرمايشات خوبى دارد كه ذكر آن در اين ايام كه ايام بيدارى اسلامى است خالى از لطف نمى باشد و ما در اينجا به دو نمونه از آن اشاره مى كنيم ، ايشان در يك جا مى فرمايد : ما مى خواهيم با دعوت ، با دعوت به همه جا اسلام را صادر كنيم . ما مى خواهيم يك الگوئى از اسلام در عالم و لو يك الگوى ناقصى باشد ، نشان بدهيم كه همه عقلاى عالم غير از آن هائى كه جنايت كاران بالذات هستند ، همه ملت هاى مظلوم ، بفهمند اسلام چى آورده و مى خواهد چه بكند . ( صحيفه امام ، ج 18 ، ص 157 ) و در جاى ديگر مى فرمايد : اى مسلمانان در همه بلاد و اقطار عالم ! به پا خيزيد و اى علماى اعلام جهان اسلام ! به داد اسلام و بلاد مسلمين و مسلمانان برسيد و در هر گوشه و كنار همچون ملت ايران و دولت آن و علما و بزرگان اين سامان ، دست ردّ به سينه ستم كاران غرب و شرق زنيد و عمّال و كارشناسان دروغين و مستشاران نفت خوار آنان را از بلاد خود بيرون بريزيد و همچون سلحشوران ايران ، شهادت را بر ذلّت و شرف اسلامى و انسانى را بر رفاه و عيش چند روزه ، توأم با خوارى و شرمسارى ، ترجيح داده و در ميدان نبرد سياسى و نظامى بر آنان چيره شويد و از هياهوى تبليغاتى آنان باك نداشته باشيد كه خداوند تعالى با شما است . إِن تَنصُرُوا اللَّهَ ينصُرْكُمْ وَيثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ ( محمد ، 7 ) با الها ! بنده نا چيز تو از كشور مظلوم ، با جمعيتى نا چيز از حيث عدد و همه چيز و زنده به عنايات تو ، ناله مظلومانه خود را