د ) توصيه ى شاگردان به گفتن ذكر : آيت الله قاضى اين استاد دلسوز در هر لحظه ى دوست دارد جرعه هاى از شراب عشق الهى را كه به او نوشاندند به شاگردان تشنه ى خويش نيز بنوشاند و با دادن دستورهاى تربيتى لازم ، حول اذكار براى توجّه بيشتر پيرامون خداوند به ايشان دريغ نمى كند . آيت الله سيّد عبدالكريم كشميرى نقل مىكند : « دستور العمل هاى ايشان در معرفت نفس و معرفت رب موثر بود ، مراقبه و ذكر يونسيّه در سجده و تسبيحات اربعه بعد از هر نماز و خواندن سوره اى قدر در شب جمعه صدبار و عصر جمعه صد بار از سفارشاتشان بود . او براى تربيت شاگردان خود از روش اربعينى و نيز دستور خوراكى و حيوانى استفاده ميكرد . و ميگفت : سالك بايد با حربهء ذكر نفى خواطر كند ؛ يعنى براى اينكه در ذهنش خطور نيايد به ذكر خدا متوجّه شود . » نتيجه گيرى : انسان زمانى كه مراتبى از معرفت نفس را طى مىكند و بهره اى از لذّت هاى معنوى نصيبش مىشود و قلبش مملو از خدا مىشود ، به تدريج اعمال روزانه اش رنگ خداى ميگرد و خود را در صراط الهى مى بيند . چنين انسان‌هاى داراى يك نفس آرام هستند و سير الى الله را خود طى كرده اند و مى توانند انسان‌هاى ديگر را در اين مسير قرار دهند و تجربيات الهى خويش را با آن حرارت معنوى خود ، به آنها منتقل كنند . و آنها را از انواع پرتگاه هاى سهمگين اين طريق نجات دهند . اين خود لزوم استاد راه را مىرساند . آيت الله قاضى ، اين امانت الهى يعنى توان استادى را با تربيت ستاره هاى هميشه درخشان در عرفان ، به مقصود رساند . و با نفس رحمانى و گرم خويش آنچه لازم بود براى سير و سلوك تربيت يافته گان خويش ، دريغ نكرد و هر كدام از شاگردان خويش را سيراب از عوالم ملكوت نمود . راه و روش ايشان يك درس بزرگى كه به ما مىدهد اين است كه انسان مىتواند طورى بر خواسته ها و منيّت هاى نفسش فارغ آيد و آن را مسخَّر اراده‌ى خويش گرداندكه در وادى تربيت انسان‌ها ، بتواند شاگردانى تربيت كند كه هر كدام معيار و بازوى علم وعرفان عصر خويش شوند . شاگردانى مثل علّامه طباطبايى كه كتابى علمى نوشته كه چند ده سال بعد شناخته مىشود از لحاظ غِناى علمى و شخصيتى همچون آيت الله بهجت كه از لحاظ معنويّات ثروتمند ترين انسان عصر حاضر مىشود . بحث را با اين نكته تمام مى كنم كه آيت الله قاضى به معناى واقعى كلمه يك