حاصل عمرم سه سخن بيش نيست * خام بدم پخته شدم سوختم تشنگى دائمى يكى از اثرهاى تشنگى واقعى اين است كه شخص با اينكه بارها به آب مى رسد و سيراب مىشود ، باز در تشنگى به سر مى برد . دليل اين امر آن است كه شخص به صورت آهسته به مدارج درك و فهم مى رسد و لذا هر بار كه يك مرحله به جلو مى رود به چنان شعف و خوشحالى مى رسد كه گويا سيراب گشته است . اما عارفان حقيقى مى دانند كه نبايد به اين جرعه هاى آب اكتفا كنند و لذا در تمامى طول مسير همچنان كه به كراماتى دست مى يابند همچنان در طلب رسيدن به يگانه غايت هستى در عطش به سر مى برند و چه بسا بوستان هايى كه در مسير بر سر راه آنها سبز مىشود آنها را بيشتر تشنه مىكند و آرزومندى رسيدن به كمال نهايى را در آنها تقويت مىكند . مرحوم قاضى مى فرمايند : « تازه وقتى هم به آب رسيدى و برايت در باز شد به همان كم بسنده نكن ، بيشتر جستجو كن و بيشتر بخواه . » سوختن قبل از پرواز به پرواز درآمدن در آسمان شكوهمند مطلوب نياز به بال و پر كسب كردن ندارد . بلكه جان بايد بسوزد به طوريكه به خاكسترى تبديل شود كه قابليت پرواز دارد . بايد ققنوس جان سوخته شود تا تولدى دوباره صورت پذيرد . در واقع پرواز در اين آسمان به كمك يك وسيله ميسر نمى شود بلكه بايد كل جسم و جان پرورانيده شده باشد تا استعداد پرواز آشكار گردد . گفت كه با بال و پرى من پر و بالت ندهم * در طلب بال و پرش بى پر و پركنده شدم . درب اين خانه به روى با بال و پران و مدعيان علم و دانش باز نخواهد شد . اگر مىخواهى به وصول برسى بايد فقير و بى چيز به در خانه ى او به روى و فقط هنگامى كه فقر و فنا بر شخص غالب شده باشد ، ثروت لايزال ملكوتى به او داده خواهد شد . همچنان است كه هنگامى كه بعد از چهل سال پافشارى و استقامت در به روى مرحوم قاضى باز مىشود ، ايشان مى فرمايند : « آن چه را مى خواستم ، تماماً بدست آوردم و امام حسين عليه السلام در را به رويم گشود . »