« مصيبت » همان طورى كه مصيبتها داراى بعد دنيوى و اخروى مى باشند ، مصيبت وبلاى دنيوى نيزداراى دو قسم است : يكى بواسطه گناهان انجام شده توسط انسانها مى باشد ( شورى / 30 ) كه اكثرآنها ازجانب پروردگارمورد عفو قرارمى گيرد . ( نحل / 61 ) اما برخى نيز بنابه لطف پروردگار جهت تنبيه و بيدارى انسان است كه آثارش در زندگى ما به صورت گرفتارى نمايان مى گردد . برخى از بلاها بواسطه عدم گناه انسانهاى مومن از جانب پروردگار به منظور تربيت و رشد ايشان صورت مىگيرد تا با مواجهه بلا و مصيبتها برمرتبه ايمانى ايشان افزوده شود . حضرت على ( ع ) در نهج البلاغه خطبه 122 مى فرمايند : « همراه بارسول خدا ( ص ) بوديم ؛ در حالى كه كشتار ، گرداگرد پدران ، فرزندان ، برادران و خويشاوندان ما دور مى زد ، اما از واردشدن هرمصيبت و شدتى ، جز برايمان خود نمى افزوديم و بيشتر در پيمودن راه حق و تسليم بودن در برابر اوامر الهى و شكيبايى بردرد جراحت هاى سوزان ، مصمم مى شديم » . به موجب آيه 20 سوره فرقان « بعضى از شما را وسيله امتحان بعضى ديگرقرار داديم ، آيا صبرو شكيبايى مى كنيد و از عهده امتحان برمى آييدو پروردگارتو همواره بصيرو بينا بوده است » با امتحانات الهى ، گنجها و استعدادهاى درونى مومنين تجلى يافته و آشكار مى گردد . همه جلوه هاى معنوى كه از اهل بيت ( عليهم السلام ) ديده شده حاصل صبرو شكيبايى آنها در برابر فتنه ها و فشارهايى است كه از سوى ديگران برآنها تحميل شده است . بنابراين مبارزه با حكام درونى اعم از جهل و ساير اميال نفسانى موجب تقويت و بيدارى روحيه شجاعت درانسان گشته وبرتنبلى ها و ضعفها غلبه مىشود . در واقع عامل پيروزى و شكست انسان از درون او نشأت مى گيرد . در مواجه با آزمايش الهى دو راه داريم يا تسليم و يا مقاومت ؛ كه حاصل تسليم ، ذلّت و هلاكت و حاصل مقاومت ، پيروزى و شكوفايى استعدادها و عزت است . امام باقر ( ع ) در تفسيرآيه 200 سوره آل عمران مى فرمايند : « شكيبا باشيد برانجام فرائض دينى ، و صبر كنيد برآزار دشمنانتان و ظهور امام خود مهدى ( عج ) را منتظر باشيد » . يكى ديگر از روش هاى مهم تربيتى ، تضرّع و زارى به درگاه الهى ، در كنار مراقبت ازاعمال ، جهت دورى از ابتلا به مصيبتهاى آخرتى است . توضيح اينكه نوع انگيزه و نسبت براى هر نعمتى مهم است ؛ زيرا وسوسه هاى نفسانى در نفس ، قبل ، حين و بعدازتحصيل ،