الف ) اعتراف عارفان و شاگردان عموم عارفان متأخر و شاگردان مرحوم آيت الله قاضى به اين نكته تصريح دارند كه او در توجه به استاد خاص جدى بوده و بر آن تأكيد مىكرده است . مرحوم آيت الله علامه تهرانى ( ره ) از مرحوم آيت الله حاج شيخ عباس قوچانى از شاگردان مرحوم آيت الله قاضى درباره او نقل مىكند : « در اين اواخر عمر يك گونه حالت تحير و شيفتگى و بى قرارى مخصوص نسبت به سيدالشهدا ( ع ) داشت . هر روز هنگام طلوع آفتاب و به خصوص غروب آفتاب گريه مىكرد و در ايام عزادارى سراسيمه و سر برهنه ، واله بود » . « 1 » حضرت آقاى حاج سيد هاشم حداد ميفرمودند : « مرحوم قاضى براى زيارت حضرت اباعبدالله الحسين ( ع ) از نجف اشرف زياد به كربلاى معلى ميآمدند و با ساير زوار از عرب در كوچه و بازار مىآميختند . هيچ گاه ديده نشد كه در مسافر خانه و فندقى بروند بلكه به مساجد و مدارس مىرفتند و چه بسا كنار خيابان روى خاك مىخوابيدند . بسيارى اوقات كه در صحن مطهر جا براى توقف نبود در خود صحن بيتوته مىنمودند و تا به صبح به زيارت و نماز و دعا مشغول بودند و احياناً هم روى سنگ فرش صحن عباى خود را بر روى خود كشيده مىخوابيدند . مرحوم قاضى مىفرمود : من در تمام نقاط صحن مطهر خوابيده‌ام ؛ در تمام مدت عمر كه بدين جا مشرف بوده‌ام هر شب را در نقطه‌اى بيتوته كرده و خوابيده‌ام به طورى كه جايى به قدر وسعت بدن من يافت نمىشود كه در آن نخوابيده باشم » . « 2 » علامه آيت الله سيد محمد حسين تهرانى ( ره ) مىفرمايد : « و اما حضرت اباالفضل العباس ( ع ) را شاگردان ايشان كعبه اولياء مىگفتند . توضيح آنكه : مرحوم آيت الله قاضى پس از سير مدارج و معارج و التزام به سلوك و مجاهدهء نفس و واردات قلبيه و كشف بعضى از حجاب‌هاى نورانى ، چندين سال گذشته بود و هنوز وحدت حضرت حق تعالى تجلى ننموده و يگانگى توحيد وى در همهء عوالم در پس پرده خفا باقى بود و مرحوم قاضى به هر عملى كه متوسل مىشد اين حجاب گشوده نمىشد . تا هنگامى كه ايشان از نجف اشرف به كربلا براى زيارت تشرف پيدا كرده و پس از عبور از خيابان عباسيه ( خيابان شمالى صحن مطهر ) و عبور از در صحن در آن دالانى كه ميان در صحن و خود صحن است و نسبتاً قدرى طويل است شخص ديوانه‌اى به ايشان مىگويد : ( ابوالفضل كعبه اولياست ) . مرحوم قاضى همين كه وارد رواق مطهر مىشود در وقت دخول در

--> ( 1 ) - حاشيه رساله سير و سلوك منسوب به بحرالعلوم ، ص 158 . ( 2 ) - مطلع انوار ، ج 2 ، ص 62 .