در لسان مبارك معصومين عليهم السلام كه در اوج حشر حبّى قرار دارند فهميد آنجا كه امام سجاد عليه السلام در مناجات با خداوند منان با تضرع و زارى ميگويد : لَوْ قَرَنْتَنِى بِالْأَصْفَادِ وَ مَنَعْتَنِى سَيبَكَ مِنْ بَينِ الْأَشْهَادِ وَ دَلَلْتَ عَلَى فَضَائِحِى عُيونَ الْعِبَادِ وَ أَمَرْتَ بِى إِلَى النَّارِ . . . لَاخَرَجَ حُبُّكَ مِنْ قَلْبِى أَنَا لَاأَنْسَى أَيادِيكَ عِنْدِى . ( مصباح المتهجد و سلاح المتعبد ، ج 2 ، ص : 590 و الإقبال بالأعمال الحسنة ، ج 1 ، ص : 167 ) خدايا اگر مرا به غل و زنجير كشى و از مراحم خود در بين گواهان محروم سازى و چشمان بندگانت را به رسوايى هاى من بينا سازى و به من امر كنى كه در آتش بروم . . . محبت تو از فلبم بيرون نمىرود و عطاها و بخششهايت را فراموش نمىكنم . سالكى كه هميشه با ياد محبوب ، عمر خود را مى گذراند به بالاترين هدفى كه به دنبال آن است نايل شده است و بالاتر از اين ، آن است كه لذتى را گرامى تر از اين نمى داند كه تمام هستى و مايملك خود را صرف اين هدف گرانبها نمايد براى اينكه به ياد خداى تعالى بودن ، دل و قلب او را روشن كرده و سالك زمانيكه اين نورانيت در باطن او شعله ور شده در درياى محبت او غرق خواهد شد و لحظه به لحظه جذبات الهى در روح و باطن او سرازير مىشود . آيت الله قاضى رحمه الله عارف واقعى و سالك حقيقى بود كه عبادات و بندگى و اذكار و اوراد را در هم آميخته و تمام رفتار خود را براى رضاى محبوب در مرحله عمل پياده نموده و در جهت انجام امر و نهى او ، زندگى را به سر منزل مقصود رسانده است به طورى كه در زندگى سلوكى او هيچ يك از احوال و اعمال او ، در مسير غير حقتعالى و به غير ياد او صورت نگرفته است . حتى در سختيهايى كه در زندگى او و خانواده‌اش ايجاد ميشد اين حال عاشقانه كه در نيايش و راز و نياز او خود را جلوه ميداد در او نقصى پيدا نمىشد براى اينكه او حقيقت صدق و راستى را در معركه‌ى عشقبازى با محبوب نمايان كرده است و معشوق هم به همين خاطر لذت ذكر و انس و همنشينى با خود را به او عنايت كرده است . علامه‌ى طباطبايى رحمه الله در حالات استاد گرانقدر خود كه در بلاها و سختىها نيز از ياد محبوب غافل نمىشد مىگويد : رفتم مسجد كوفه ، ديدم مرحوم قاضى و همه‌ى خانواده‌اش تب كرده‌اند و مريض هستند هنگام نماز شد على آقا قاضى طبق معمول در اول وقت به نماز ايستاد و بعد از نماز عشاء آنچنان با توجه كامل آيه شريفه آمن الرسول را تلاوت مىفرمود كه مثل اينكه هيچ مشكلى