جوانى به دريافت اجازه اجتهاد و روايت از استادان بزرگى همچون آيات عظام ميرزاى نائينى ، محقق عراقى و سيد ابوالحسن اصفهانى شد . ايشان علم اخلاق و عرفان را از محضر قطب العارفين آقاسيدعلى قاضى فراگرفت و با بهره گيرى از بركات حضورمعظم له ، عالمى باتقوا ، فروتن ، زاهد ، خوش برخورد و خوش سخن گرديد . حضرت آيه ا . . . غروى در سال 1350 ق به درخواست جدش مرحوم حضرت آيه ا . . . ميرزاحسن عليارى به تبريز برگشت و در كانون علمى - فقهى تبريز به تحقيق ، تدريس ، تأليف و اقامه نماز جماعت پرداخت . تأليفات متعددى از اين عالم قراچه داغى به يادگار مانده است . از جمله : تفسير قرآن ، شرح دعاى صباح ، شرح دعاى كميل ، علل شرايع ، شرح كفايه ، رساله اى در رضاع ، شرح استدلالى عروة الوثقى ، شرح وسيله النجاة و . . . سرانجام اين فقيه زاهد در اول ارديبهشت 1376 در سن 98 سالگى در تبريز ديده از جهان فروبست و بعداز تشييع در قم و اقامه نماز توسط حضرت آيه‌ا . . . العظمى بهجت ، در صحن مطهر حضرت معصومه ( س ) به خاك سپرده شد . رضوان‌ا . . . عليه نتيجه گيرى آنچه در توصيف ويژگىهاى اخلاقى اين دو استاد بيان شد ، يعنى : زهد ، تقوا ، عرفان ، تبحر در شعر و ادب ، تبحر در علوم گوناگون ، استغراق در عبادت و بندگى پروردگار ، و . . . صفاتى بوده اند كه مورد توجه پدر حضرت آيه ا . . . سيد على آقا قاضى گرديده تا فرزندش را راهى حوزه‌ى درسى چنين استادان شايسته اى بنمايد و يقيناً شخص حضرت آيه ا . . . سيد على آقا قاضى نيز حضور چنين بزرگانى را غنيمت شمرده و در حوزه فقهى و اخلاقى آنان داخل شده است . در نتيجه ، صفات نيك استادان خصوصاً از بعد عرفان ، زهد و تقوى ، پايه‌هاى محكم اخلاقى حضرت آيه ا . . . سيدعلى آقا قاضى را بنا نهاده اند تا اينكه بعد از حضور در حوزه‌ى مقدس نجف الاشرف به يمن وجود اساتيد بزرگ علمى و عرفانى آن كانون تعليمى و تربيتى ، به درجه‌ى كمال رسيده و چهره اى شگفت و اعجوبه‌ى روزگار و انسانى كامل شدند و شهرت و مرتبت شان اكنون از اساتيدخويش نيز پرآوازه‌تر مى باشد . و اينك او را چنين مى خوانند :