خداوندا ! جامعه‌اى را كه معلم خوب دادى ، پس چه ندادى ! و جامعه‌اى را كه معلم خوب ندادى ، پس چه دادى ! مقدمه : فلاسفه تعليم و تربيت مىگويند : ارزش يك نقش ، به موقعيت فرد صاحب نقش و اثر اجتماعى و حياتى آن بستگى دارد . مثلا : نقشِ يك پزشك در نجات دادن يك بيمار از مرگ ، ارزش حياتى دارد . و نقش يك معلم ، كه نسل جوان آينده ساز كشور را درست ، رهبرى ، هدايت و تربيت مىكند و آمادگى هاى لازم را براى مديريت جامعه فردا در آنها نهادينه مىسازد ، ارزش اجتماعى فوق العاده اى دارد كه با ملاكها و معيارهاى مادى و دنيوى قابل ارزيابى نبوده و با هيچ نقش ديگرى قابل مقايسه و اندازه نيست . لذا ، صرفا نقشى را برعهده گرفتن ، به انسان ارزش و اعتبار نمى دهد ، بلكه ، كيفيت و ميزان اثر گذارى از ناحيه اجراى آن نقش ، در عرصه هاى زندگى فردى و اجتماعى آحاد جامعه است كه مفيد و ارزشمند بودن انسان را مشخص مى سازد . فضاى تربيت و هدايت جامعه ، از عوامل متعددى ، تاثير مى پذيرد ، كه همه آنها مى توانند الگو ، نمونه و سرمشق باشند ، از جمله ورزشكاران ، هنرمندان ، سياستمداران ، مديران و . . . هر كدام به نحوى در محيط پيرامونى و شعاع اثرگذارى خويش ، الگوى رفتارى ديگرانند . اما نقش الگويى معلم ، حكايتى ديگر دارد كه هيچ عنصرى از عناصر فرهنگى و تربيتى جامعه ، همانند معلم و نقش سرنوشت سازش ، تعيين كننده و الگوساز نيست . براى اينكه فرصتها و اوقاتى كه جوانان ، نوجوانان و كودكان ، در مدارس سپرىمى كنند در واقع بيشترين و زنده ترين لحظات طلايى وكليدى عمر آنها محسوب شده ؛ كه تقريبا همه آن اوقات سرنوشت ساز ، با معلمان سپرى مىشود و به همين جهت ، تاثير پذيرى نسل آينده ساز جامعه ، از بينش ، منش و رفتار و گفتار معلم ، بيش از ساير عوامل تربيتى است . فلاسفه تعليم و تربيت ، تمام رفتارهاى معلم را ، سراپا - براى كودكان ، نوجوانان و جوانان ، الگو و سرمشق مى دانند . ( اقتباس از كتاب تعليم و تربيت - ويژه مراكز تربيت معلم - ص 111 ) در اين راستا براى مصداقى كردن نقش الگويى معلمان و مربيان و ميزان عميق اثرگذارى آنان بر متعلمان و فراگيران ، يك نمونه برجسته تاريخى را ، كه در تاريخ تشيع وايران مى درخشد را بيان ميكنيم كه اقدامات نورانى بر جامعه خود وتاريخ سرزمينمان داشته ودارد . و آن عارف سترگ ، حضرت آيت الله مرحوم علامه حاج سيد على آقا قاضى فقيهى عالى مقام