ح - پرهيز از بحث‌هاى بىثمر وى در خاطرات خود از ورود به شهر نجف اشرف مىنويسد : اگر چه هنگام حركتم از طهران شقاق مشروطه و مستبدى در بين اهل طهران كهنه شده بود ، بلكه مىتوان گفت به كلى مضمحل بود ، ونوع اهل علم را از اين راه خلافى نبود ، بلكه همه با هم مىزيستند ، ليكن بقاياء اين شقاق در روش سكنه نجف اشرف ميلى قابل و منزلى با قرار داشت ، و بنده به اين جهت در كشمكش بودم و هم مورد عنايت بعضى از رؤساء به جهت انتساب به پدر بسته نمىشدم ، به اين جهت طريق سلامت اتخاذ كردم و خود را از مدانست با هر دو حوزه كنار كشيدم . ط - شهرت گريزى يكى از نزدكان ايشان مى گويد : بنده جوانى حدود بيست ساله بودم كه در اتاق منزل مرحوم آقا ، در محضر ايشان خدمت مىكردم ؛ يعنى ، جواب تلفن ها را مى دادم و پذيرايى آقايانى كه به ديدن آقامى آمدند را مىكردم . روزهاى اولى كه افتخار خدمت آقا را داشتم ، به من فرمودند ! « عزيزم ! تكيه كلام ايشان به نزديكان خود هرگز در جواب تلفن يا مراجعه ى آقايان و . . . مرا آيت الله يا جناب و يا القاب ديگر مگو ! فقط به آقاى آملى اكتفا كن ! « 1 » ى - نپذيرفتن سمت هاى دانشگاهى آقاى فروزانفر رئيس دانشگاه تهران بارها ايشان را جهت تدريس فلسفه و عرفان به دانشگاه دعوت كرد ولى آيت الله آملى نپذيرفت . چون آيت الله آملى هم معلومات گسترده و قوى در اين خصوص داشتند و هم بيان بسيار قوى و قشنگى داشتند و خودشان هم تنديس تقوى و وارستگى و فرزانگى بودند . ولى دعوت آقاى فروزانفر را رد كردند و بهانه آوردند كه طلبه ها مى آيند منزل ، يك مباحثه‌اى با هم داريم و حال آمدن به دانشگاه ندارم و چون اصرار فروزانفر را ديدند فرمودند : مردم مراجعاتى به من دارند و فرصت اين معنا نيست فقط لطف كنيد يكى از جوانان كه پدر و مادرش فوت كرده برايش كارى فراهم نماييد . آقاى فروزانفر هم گفت : چشم ! آن جوان را در دانشگاه به كارگرفت و همانجا مشغول شد . « 2 » ك - اسوه‌ى ادب روزى در محضر ايشان بوديم . يكى از حاضرين گفت كه آقا شما رساله هم نوشته‌ايد ؟ آقا با كمال ادب فرمود : مطالبى و بحثهايى براى طلاب نوشته‌ايم و حاضر نبودند كه اظهار فضل نمايند در حالى كه اعلم علماى زمان ايشان مرحوم آيت الله سيد احمد خوانسارى در درس خارجشان كتاب مصباح الهدى فى شرح عروه الوثقى ايشان را مطرح مى نمود .

--> ( 1 ) - پيام حوزه : بهار 1377 ، شماره 17 . ( 2 ) - در جستجوى استاد ، ص 38 .