در مكتب سيد على آقا قاضى طى اين مرحله بى همرهى خضر مكن * ظلمات است بترس از خطر گمراهى ايشان در نحوه رسيدن به محضر سيد على آقا قاضى مىنويسد : به هركس مىرسيدم با ادب و خضوع تجسسى مىكردم كه مگر از مقصود حقيقى اطلاعى بگيرم . و در خلال اين احوال به سالكى ژنده‌پوش برخوردم ، و شب‌ها را در حرم مطهر حضرت مولى الموالى - ارواحنا فداء عتبته - تا جار حرم با ايشان بسر مىبردم . او اگر چه كامل نبود ليكن من از صحبتش استفاداتى مىبردم . تا آن كه موفق به ادراك خدمت كاملى شدم ( حاج سيد على آقاى قاضى طباطبائى تبريزى ) و به آفتابى در ميان سايه برخوردم ، و از انفاس قدسيه او بهره‌ها بردم ، در مسجد كوفه و سهله شبهايى تنها مشاهداتى كردم . كم كم باب مراوده با مردم را به روى خود بستم و به مجالس مباحثات حاضر نمىشدم ، و دروسى را كه خود داشتم ترك كردم . چند سالى بر اين حال بماندم . « 1 » هشدارى از استاد آيت الله شيخ محمدتقى آملى در يكى از خاطرات خود مىگويد : من در بحث فقه آيت الله سيدعلى آقا قاضى شركت مىكردم ، روزى از ايشان سؤال كردم - آن روز هوا بسيار سرد بود - كه ما مىخوانيم و مىشنويم كه عده‌اى موقع قرائت قرآن كريم جلويشان آفاق باز مىشود و غيب و اسرار براى آنها تجلى مىكند ، . . . و در حالى كه ما قرآن مىخوانيم و چنين اثرى نمىبينيم ؟ ! مرحوم قاضى مدت كوتاهى به چهره من نظر كرد سپس فرمود : بلى ! آنها قرآن كريم را تلاوت مىكنند و با شرائط ويژه ، روبه قبله مىايستند . . . سرشان پوشيده نيست ، كلام‌الله را با هر دو دستشان بلند مىكنند ، و با تمام وجودشان به آنچه تلاوت مىكنند توجه دارند و مىفهمند جلوى چه كسى ايستاده‌اند ! اما تو قرآن را قرائت مىكنى در حالى كه تا چانه‌ات زير كرسى رفته‌اى ؟ ! و قرآن را روى زمين مىگذارى در آن مىنگرى . . . ؟ ! آيه‌الله شيخ محمد تقى آملى مىگفت : بلى ، من همين طور قرآن مىخواندم و زياد به قرائت آن مىپرداختم ، مثل اينكه استاد با من بود و مراقب و ناظر وقت قرائتم بوده است ، بعد از اين ماجرا با تمام وجودم به سويش شتافتم و ملازم جلسه‌هايش شدم . . . « 2 »

--> ( 1 ) - كيهان انديشه - خرداد و تير 1373 - شماره 54 . ( 2 ) - اسوه ى عارفان ، ص 25 به نقل از صفحات من تاريخ الاعلام فى النجف الاشرف ، ص .