مسأله 259 - پهناى مسح پا به هر اندازه باشد كافى است ولى احتياط اكيد آن است كه به تمام كف دست به هر اندازه كه روى پا را بگيرد از سر انگشتها به بالا باشد . مسأله 260 - احتياط مستحب آن است كه در مسح پا دست را بر سر انگشتها بگذارد و به پشت پا بكشد و اگر دست را روى پا بگذارد و كمى بكشد نيز صحيح است . مسأله 261 - در مسح سر ، و روى پا بايد دست را روى آنها بكشد و اگر دست را نگهدارد و سر يا پا را به آن بكشد وضو باطل است . ولى اگر موقعى كه دست را مىكشد سر يا پا مختصرى حركت كند اشكال ندارد . مسأله 262 - جاى مسح بايد خشك باشد و اگر به قدرى تر باشد كه رطوبت كف دست به آن اثر نكند مسح باطل است . ولى اگر ترى آن به قدرى كم باشد كه رطوبتى كه بعد از مسح در آن ديده مىشود بگويند فقط از ترى كف دست است اشكال ندارد . مسأله 263 - اگر براى مسح رطوبتى در دست نمانده باشد نمىتواند دست را با آب خارج تر كند ، بلكه بايد از اعضاى ديگر وضو رطوبت بگيرد و با آن مسح نمايد . مسأله 264 - اگر رطوبت كف دست فقط به اندازه مسح سر باشد احتياط واجب آن است كه سر را با همان رطوبت مسح كند ، و براى مسح پاها از اعضاى ديگر وضو رطوبت بگيرد . مسأله 265 - مسح كردن از روى جوراب و كفش باطل است ولى اگر به واسطه سرماى شديد يا ترس از دزد و درنده و مانند اينها نتواند كفش يا جوراب را بيرون آورد مسح كردن بر آنها اشكال ندارد و اگر روى كفش نجس باشد بايد چيز پاكى بر آن بيندازد و بر آن چيز مسح كند و احتياط واجب آن است كه تيمم هم بنمايد . مسأله 266 - اگر روى پا نجس باشد و نتواند براى مسح ، آن را آب بكشد بايد تيمم نمايد و وضو نيز بگيرد و براى مسح ، چيز پاكى روى پا بيندازد و روى آن را مسح نمايد .