و بد را تشخيص دهد ، بلى بعيد نيست كه نيابت وى در حجّ مستحبى با اذن ولى صحيح باشد . دوم : عقل : يعنى نايب بايد عاقل باشد ، پس نيابت ديوانه از ديگرى صحيح نخواهد بود خواه ديوانه هميشگى يا ادوارى ( گاه به گاه ) باشد اگر عمل در وقت ديوانگى باشد ، و امّا نايب شدن سفيه عيبى ندارد البته در صورتى كه سفاهت او مربوط به غير اعمال حج باشد ولى اعمال حج را صحيح انجام دهد . سوم : ايمان : يعنى نايب بايد مؤمن با ( علاوه بر خدا و پيغمبر ، دوازده امام را نيز قبول داشته باشد ) باشد ، پس نيابت غير مؤمن كافى نيست هرچند عمل را بر طبق مذهب ما بجا آورد . چهارم : بعضى فرموده‌اند شرط است كه ذمّه نايب در سال نيابت مشغول به حج واجب نباشد كه وجوب آن منجّز و حتمى باشد ، ولى در صورتى كه جاهل به وجوب باشد يعنى نداند كه حج بر خودش واجب است يا ميدانسته ولى غافل است و فراموش كرده در اين دو صورت نيابت وى عيبى ندارد ، ولى مستحق اجرت قرار داده شده نيست . بلكه