جواب : در اين مسأله بايد نكته‌هايى مورد توجه قرار گيرد : نكته اول : اينكه در ازدواجهاى دائمى يا احياناً موقت كه براى تشكيل خانواده انجام مىشود در خيلى از جاها كارهاى مربوط به زندگى طرفين بابش باب شرط مبنى عليه است در ضمن عقد نكاح ، و به طورى در نزد طرفينى مسلم است كه ذكرش گاهى خنده آور است مثلًا اگر در جلسه عقد كسى بگويد ما به شرط اينكه زن غذا بپزد يا خانه را جارو كند يا بچه‌اش را شير بدهد عقد مىبنديم بزرگان قوم از اين شرط كه احتياج به ذكر ندارد ناراحت مىشوند بلكه اصلًا بنا را در اين گونه عقدها بر تشكيل زندگى زناشويى مىگذارند نه فقط بر استمتاع و اطفاء شهوت طرفين . بنابراين اين گونه كارها بر زن واجب است به لحاظ شرط در ضمن عقد بلى ممكن است در بعضى از خانواده‌ها به لحاظ شخصيت خاص خودشان اين شرط مبنى عليه نباشد مثل آنهايى كه شؤوناتشان اقتضا مىكند كه براى اين كارها برايشان نوكر و كلفت بگيرند ، در آنجا اگر شرط در ضمن عقد ذكر شود واجب است به آن عمل شود و بدون ذكر زن مىتواند از آن امتناع ورزد يا اجرت بگيرد . نكته دوم : كه بايد در نظر گرفت اين است كه آنچه براى غالب مردم مطرح است و در شرع انور به عهده مرد گذاشته شده نفقه زن است كه عبارت است از مسكن و لباس و خوراك و در خيلى از موارد دادن قيمت آنها به زن به حسب شأن آن زن كافى است و در بعضى از موارد خريدن و آماده كردن عين آنها لازم است و به هرحال زن ، غذاى خود را بايد بپزد و خانه خود را براى خود بايد جارو كند و كارهاى بيرونى همه‌اش با مرد نيست در اين صورت نمىتواند براى اين كارها كه براى خود مىكند و شوهر هم از آن استفاده مىبرد پول بگيرد يا كارهايش را به عهده شوهر بگذارد بلكه بايد در كارهايى كه بر عهده مرد نيست و براى زن انجام مىدهد و همچنين در قسمتى از كارهايى كه به عهده زن نيست با هم توافق كنند ، و به طور واضح اگر بر زن واجب نباشد براى مرد غذا بپزد بر مرد هم واجب نيست براى زن غذا بپزد و زن اگر نوكر مرد